з рӯй оташинаши ҳайратӣ рӯ дод оташ ро

ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

Ки чандини уқда дар кор аз сапанд афтод оташ ро

که چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را

Маро дар водӣӣ меҷӯшад аз дили уқдаи мушкил

مرا در وادیی می جوشد از دل عقده مشکل

Ки натавонади гиреҳ аз дил гушӯдани боди оташ ро

که نتواند گره از دل گشودن باد آتش را

Надорад ишқи ъолмсўзи пурвои сиришки мо

ندارد عشق عالمسوز پروای سرشک ما

намесозад хамӯш аз оби худ фӯлоди оташ ро

نمی سازد خموش از آب خود فولاد آتش را

Макун бо нотавонони саркашӣ ҳар чанд мағрурӣ

مکن با ناتوانان سرکشی هر چند مغروری

Ки аз ҳар мушт хорӣ мерасад имдоди оташ ро

که از هر مشت خاری می رسد امداد آتش را

Кабобам гар кунад душман , ҷузи ин ҳарфӣ наме гӯям

کبابم گر کند دشمن، جز این حرفی نمی گویم

Ки ашки талхи ман ёрб гўорободи оташро !

که اشک تلخ من یارب گواراباد آتش را!

Кушоди ҷони зиндонӣ буд дар сахтии даврон

گشاد جان زندانی بود در سختی دوران

зи қайди санг , оҳан мекунад озоди оташ ро

ز قید سنگ، آهن می کند آزاد آتش را

Нахоҳад оташ аз ҳамсоя ҳар кас ҷавҳарӣ дорад

نخواهد آتش از همسایه هر کس جوهری دارد

Чанор аз сина худ мекунад эҷоди оташ ро

چنار از سینه خود می کند ایجاد آتش را

Ба расвоӣ илм шуд зини тиҳии мағзон май равшан

به رسوایی علم شد زین تهی مغزان می روشن

Магар аз каф ба ҳам судан кунад эҷоди оташ ро

مگر از کف به هم سودن کند ایجاد آتش را

зи зиндони моҳи канъони хуии худ соиб нигараданд

ز زندان ماه کنعان خوی خود صائب نگرداند

Нахоҳад саркашӣ дар санг рафт аз ёди оташ ро

نخواهد سرکشی در سنگ رفت از یاد آتش را