Ба мижгони хорхор аз сина мерӯйанд оташ ро

به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش را

Ба ёқӯти лаб аз рух ранг мегирданд оташ ро

به یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را

Кабобам мекунад он маст бепарво , наме донад

کبابم می کند آن مست بی پروا، نمی داند

Ки ҳар як қатраи ашки ман ба хӯни ғалтонади оташ ро

که هر یک قطره اشک من به خون غلتاند آتش را

Сапанд ман надорад тоби маҳтоб ва ту сангини дил

سپند من ندارد تاب مهتاب و تو سنگین دل

Мизоҷи саркашии дорӣ ки месӯзанд оташ ро

مزاج سرکشی داری که می سوزاند آتش را

Ним парвона то бар гирди шамъи дигарон гирдам

نیم پروانه تا بر گرد شمع دیگران گردم

Сапанди шӯхи ман аз санг мерӯйанд оташ ро

سپند شوخ من از سنگ می رویاند آتش را

Ба чашми ашкбори ман чаҳ хоҳад кард , ҳайронам

به چشم اشکبار من چه خواهد کرد، حیرانم

Бар рӯе ки дар чашм об мегирданд оташ ро

بر رویی که در چشم آب می گرداند آتش را

Дарин қаҳти ҳаводорӣ , аҷаб дорам зи хокистар

درین قحط هواداری، عجب دارم ز خاکستر

Ки дар ҳангоми мурдан чашм мепӯшоанд оташ ро

که در هنگام مردن چشم می پوشاند آتش را

Сухан пардоз шуд аз ишқ то ҳасани ҷҳонсўзш

سخن پرداز شد از عشق تا حسن جهانسوزش

Сапанди мо баланд овоза мегирданд оташ ро

سپند ما بلند آوازه می گرداند آتش را

Ба ҳамворӣ адаб кун хасми саркашро ки хокистар

به همواری ادب کن خصم سرکش را که خاکستر

Ба нармии зери даст хеш мегирданд оташ ро

به نرمی زیر دست خویش می گرداند آتش را

намебошад сипар андохтан дар кеши мо соиб

نمی باشد سپر انداختن در کیش ما صائب

Сапанди мо ба майдон ҷадал мехонд оташ ро

سپند ما به میدان جدل می خواند آتش را