Чаҳ бодаи ғунчаи ин боғ дар сабу дорад ?

چه باده غنچه این باغ در سبو دارد؟

Ки ҳар нўотлбии барги айш азу дорад

که هر نواطلبی برگ عیش ازو دارد

наме тавон ба асар аз баҳор қонеъ шуд

نمی توان به اثر از بهار قانع شد

Вагарнаи сунбулу гули обу тоб азу дорад

وگرنه سنبل و گل آب و تاب ازو دارد

Вузӯии ишқи ҳамин даст шустан аз дунёст

وضوی عشق همین دست شستن از دنیاست

Ба обрӯ буд он кас ки ин вузӯ дорад

به آبرو بود آن کس که این وضو دارد

Чу анкабути турои кори ресмон бозӣ аст

چو عنکبوت ترا کار ریسمان بازی است

Дили ту то раги хомии з орзӯ дорад

دل تو تا رگ خامی ز آرزو دارد

Сухани зи роҳи нар беғубор май хезад

سخن ز راه نر بی غبار می خیزد

Вагарнаи тӯтии мо роҳ гуфтугӯ дорад

وگرنه طوطی ما راه گفتگو دارد

зи худ бурун шудан мо ба ҷӯши дил баста аст

ز خود برون شدن ما به جوش دل بسته است

зи чашмаи қӯти рафтори об ҷӯ дорад

ز چشمه قوت رفتار آب جو دارد

Чу мӯри дасти сулаймон буд бар ӯ зиндон

چو مور دست سلیمان بود بر او زندان

Ба остони қаноат касе ки ху дорад

به آستان قناعت کسی که خو دارد

Ба дӯстон чаҳ нивисам ки сари буруни оранд ?

به دوستان چه نویسم که سر برون آرند؟

Маро ки хомаи зи бахти сиёҳ мӯ дорад

مرا که خامه ز بخت سیاه مو دارد

Ба офтоби зи афтодагии тавон пайваст

به آفتاب ز افتادگی توان پیوست

Вагарнаи шабнами мо пой ҷустуҷӯ дорад

وگرنه شبنم ما پای جستجو دارد

Дар оби талх , садафи талхком азон нашавад

در آب تلخ، صدف تلخکام ازان نشود

Ки рахнаи лабаш аз хомӯшӣ руфӯ дорад

که رخنه لبش از خاموشی رفو دارد

Маро ба ҳалқа домӣаст ҳар нафаси сару кор

مرا به حلقه دامی است هر نفس سر و کار

Хуши он асир ки як тавқ дар гулӯ дорад

خوش آن اسیر که یک طوق در گلو دارد

Ба сидқи ҳарки наад сар ба пои хами соиб

به صدق هرکه نهد سر به پای خم صائب

Ҳамеша дар таҳи сари даст чун сабу дорад

همیشه در ته سر دست چون سبو دارد