Ба соғар эҳтиёҷӣ нест ҳасани ним масташ ро

به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش را

Ки меҷӯшад май аз паймонаи чашм май парастиш ро

که می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را

Ба чандин даст натавонист мижгонаш нигаҳ дорад

به چندین دست نتوانست مژگانش نگه دارد

зи афтодан ба ҳар ҷониби нигоҳи ним масташ ро

ز افتادن به هر جانب نگاه نیم مستش را

намесозад парешони мағзро буии ҳинои чандин

نمی سازد پریشان مغز را بوی حنا چندین

Кадомин сангдил бар чашм молидаааст дасташ ро

کدامین سنگدل بر چشم مالیده است دستش را

Дар оғӯши нигин дон нест оромиши з бе тобӣ

در آغوش نگین دان نیست آرامش ز بی تابی

Гуҳар дар хонаи зини дидаи пиндории нишастан ро

گهر در خانه زین دیده پنداری نشستن را

Ба сайди моҳён , зулфи каҷашгар сари фурӯди орад

به صید ماهیان، زلف کجش گر سر فرود آرد

Рубойанд аз даҳони икдгр чун туъмаи шасташ ро

ربایند از دهان یکدگر چون طعمه شستش را

з ҳайрат меравад гироӣ аз сарпанҷаи шерон

ز حیرت می رود گیرایی از سرپنجه شیران

Ба ҳар саҳро ки роҳ уфтад ғизоли шери масташ ро

به هر صحرا که راه افتد غزال شیر مستش را

Агар завқ шикастан ин дил чун шиша дарёбад

اگر ذوق شکستن این دل چون شیشه دریابد

Чу санг аз мумиёе пос медорад шикасташ ро

چو سنگ از مومیایی پاس می دارد شکستش را

Шавад мустағнӣ аз дарёи зи обу донаи гавҳар

شود مستغنی از دریا ز آب و دانه گوهر

Гузорад чун садаф бар рӯй ҳам ҳар кас ки дасташ ро

گذارد چون صدف بر روی هم هر کس که دستش را

з бебаррагӣ ба ҳар кас дод барги айш , хурсандӣ

ز بی برگی به هر کس داد برگ عیش، خرسندی

Ба сад хирмани гул бе хори надиҳади хори басташ ро

به صد خرمن گل بی خار ندهد خار بستش را

зи дарди ман дарин олам касе соиб хабар дорад

ز درد من درین عالم کسی صائب خبر دارد

Ки холӣ оварад беруни зи коми баҳри шасташ ро

که خالی آورد بیرون ز کام بحر شستش را