Суроҳеӣ ки дами субҳ қлқлӣ дорад

صراحیی که دم صبح قلقلی دارد

Чу булбулӣаст ки мади назар гулӣ дорад

چو بلبلی است که مد نظر گلی دارد

Забони шонаи зи васфаш ба якдигари печид

زبان شانه ز وصفش به یکدیگر پیچید

Куҷои биҳишт чу он зулф сунбулӣ дорад ?

کجا بهشت چو آن زلف سنبلی دارد؟

Серуми зи шуълаи савдо чу дӯд ме нигарад

سرم ز شعله سودا چو دود می نگرد

Магари дилами сари пайванд кокулӣ дорад ?

مگر دلم سر پیوند کاکلی دارد؟

зи ҳоли соибу навмедяш чаҳ май пурсӣ

ز حال صائب و نومیدیش چه می پرسی

намерасад ба ту дасташ , таваккулӣ дорад

نمی رسد به تو دستش، توکلی دارد