Хуши он ки аз ду ҷаҳони гӯша ғамӣ дорад

خوش آن که از دو جهان گوشه غمی دارد

Ҳамеша сар ба гиребон мотамӣ дорад

همیشه سر به گریبان ماتمی دارد

Ту марди суҳбати дили нестӣ , чаҳ май доне

تو مرد صحبت دل نیستی، چه می دانی

Ки сар ба ҷайб кашӣдан чаҳ олимӣ дорад

که سر به جیب کشیدن چه عالمی دارد

Агар чаҳ малики адам кам иморат афтода аст

اگر چه ملک عدم کم عمارت افتاده است

Ғариби домани саҳроӣ хуррамӣ дорад

غریب دامن صحرای خرمی دارد

Макун зи ризқи шикоят ки каъба бо он қадар

مکن ز رزق شکایت که کعبه با آن قدر

зи талху шӯри ҳамин об замзамӣ дорад

ز تلخ و شور همین آب زمزمی دارد

Ҳазор ҷони муқаддаси фидои теғи ту бод

هزار جان مقدس فدای تیغ تو باد

Ки дар гушоиши дилҳо аҷаб дамӣ дорад !

که در گشایش دلها عجب دمی دارد!

Лаб пиёла намеояд аз нишоти баҳам

لب پیاله نمی آید از نشاط بهم

Замини майкадаи хуши хок беғамӣ дорад

زمین میکده خوش خاک بی غمی دارد

Мабод панҷаи ҷуръат дар остини дуздӣ

مباد پنجه جرأت در آستین دزدی

Камони чархи мқўси ҳамин дамӣ дорад

کمان چرخ مقوس همین دمی دارد

Ту маҳви олами фикри худӣ , наме доне

تو محو عالم فکر خودی، نمی دانی

Ки фикри соиби мо низ олимӣ дорад

که فکر صائب ما نیز عالمی دارد