Ба гирди турбати равшандилони далери магарад

به گرد تربت روشندلان دلیر مگرد

Ки абр , синаи хуршедро насозад сард

که ابر، سینه خورشید را نسازد سرد

Ҷаридаи шӯ ки расад пештар ба сайди мурод

جریده شو که رسد پیشتر به صید مراد

Шавад чу тири зи ҳмсҳбтони таркиши фард

شود چو تیر ز همصحبتان ترکش فرد

Ба хӯрдани дили худ аз насиби қонеъи шӯ

به خوردن دل خود از نصیب قانع شو

Ки обу нони ҷаҳони мардро кунад номард

که آب و نان جهان مرد را کند نامرد

зи хори роҳи пар ва бол медиҳад сомон

ز خار راه پر و بال می دهد سامان

Чу гирдбод шавад раҳравӣ ки тнҳогрд

چو گردباد شود رهروی که تنهاگرد

Ба ҷои хӯни зи рагу реша аш барояд дӯд

به جای خون ز رگ و ریشه اش برآید دود

Агар чунин дили пурхӯн ман фишорад дард

اگر چنین دل پرخون من فشارد درد

Чаҳ ҳоҷатаст ба шамшер , тиздстонро ?

چه حاجت است به شمشیر، تیزدستان را؟

Ки ҳаст дар кафи душмани марои силаҳи набард

که هست در کف دشمن مرا سلاح نبرد

зи аҳли дарди миси ман тиллоӣ холис шуд

ز اهل درد مس من طلای خالص شد

Ки кимиёӣ вуҷӯдаст дидани рухи зард

که کیمیای وجودست دیدن رخ زرد

Ба саркашӣ машав аз хасми хоксори эмин

به سرکشی مشو از خصم خاکسار ایمن

Ки хат баровард аз рӯй ҳамчуи оташи гирд

که خط برآورد از روی همچو آتش گرد

Агар чаҳ дайр ба ҷӯши омадам ба ин шодам

اگر چه دیر به جوش آمدم به این شادم

Ки ҳарчӣ дайр шавад гарм , дайр гардад сард

که هرچه دیر شود گرم، دیر گردد سرد

зи моҳи чеҳраи офоқи гашти маҳтобӣ

ز ماه چهره آفاق گشت مهتابی

Ки аз тамаъ нашавад ранги ҳеҷ кофари зард !

که از طمع نشود رنگ هیچ کافر زرد!

Аҷаб ки рахна кунад айш дар дили соиб

عجب که رخنه کند عیش در دل صائب

Ки доғ бар сар доғасту дард бар сари дард

که داغ بر سر داغ است و درد بر سر درد