Ҳамин на чашми марои равшани он длоро кард

همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کرد

Ки зарраи зарраи хоки маро сувидо кард

که ذره ذره خاک مرا سویدا کرد

Умед ҳаст кунад раҳм бар ғарибии мо

امید هست کند رحم بر غریبی ما

Ҳамон ки қатраи моро ҷудои з дарё кард

همان که قطره ما را جدا ز دریا کرد

зи зарра зарра кашад нози меҳри ъолмтоб

ز ذره ذره کشد ناز مهر عالمتاب

Назар касе ки ба он ҳасани олам оро кард

نظر کسی که به آن حسن عالم آرا کرد

Чу нақши пой , замини гир буд дидаи ман

چو نقش پای، زمین گیر بود دیده من

Марои баланди назари он баланд боло кард

مرا بلند نظر آن بلند بالا کرد

Касе ки роҳ ба танги даҳони ҷонони барад

کسی که راه به تنگ دهان جانان برد

Дар офтоби қиёмати ситора пайдо кард

در آفتاب قیامت ستاره پیدا کرد

Нарафт занги ғам аз дил ба бода , ҳайронам

نرفت زنگ غم از دل به باده، حیرانم

Ки дар чаҳ соъати сангини маро ба дил ҷо кард

که در چه ساعت سنگین مرا به دل جا کرد

Ҳамон ба доман ӯ рехти зи инфеъоли савол

همان به دامن او ریخت ز انفعال سؤال

Ба абри қатра чанде ки баҳр эъто кард

به ابر قطره چندی که بحر اعطا کرد

зи пайравони шариъати дарин сарои сипанҷ

ز پیروان شریعت درین سرای سپنج

Ду шаш зад он ки ба асноъшр тавалло кард

دو شش زد آن که به اثناعشر تولا کرد

намешавад накашанд интиқом , ишқи ғаюр

نمی شود نکشند انتقام، عشق غیور

зи саркашии маи Мисри ончӣ бо Зулайхо кард

ز سرکشی مه مصر آنچه با زلیخا کرد

Ба офтоб ҷҳонтоб мерасад соиб

به آفتاب جهانتاب می رسد صائب

Чу шабнами он ки дили хешро мусаффо кард

چو شبنم آن که دل خویش را مصفا کرد