Чамани пиро агар медид рӯй чун баҳораш ро

چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را

Ба гулчинон ҳадар мекард хӯни лолаи зораш ро

به گلچینان هدر می کرد خون لاله زارش را

Нагардад ташна дар гармои саҳрои қиёмати ҳам

نگردد تشنه در گرمای صحرای قیامت هم

Ба хотир бигузаранд ҳар ки лаъли обдорш ро

به خاطر بگذراند هر که لعل آبدارش را

Бар он кунҷи даҳан аз бӯсаи хуши ҷо танг хоҳад шуд

بر آن کنج دهن از بوسه خوش جا تنگ خواهد شد

Ба ин унвон агар хат гирад атрофи изораш ро

به این عنوان اگر خط گیرد اطراف عذارش را

Дил ҳар кас ки гардад хобгоҳи ишқ чун маҷнӯн

دل هر کس که گردد خوابگاه عشق چون مجنون

Шикваи ҷабҳаи шерон буд лавҳи мазораш ро

شکوه جبهه شیران بود لوح مزارش را

Магар дар бӯстон шуд ҷилвагар он қомати раъно ?

مگر در بوستان شد جلوه گر آن قامت رعنا؟

Ки сару ангушти ҳайрати гашт бар лаби ҷӯйбораш ро

که سر و انگشت حیرت گشت بر لب جویبارش را

Фазои ғунча бо ҷӯши баҳорон барнаме ояд

فضای غنچه با جوش بهاران برنمی آید

Даҳум чун ҷой дар дили дарду доғ бешуморишро ?

دهم چون جای در دل درد و داغ بی شمارش را؟

Каттонӣ мешавад пероҳани тани моҳи тобон ро

کتانی می شود پیراهن تن ماه تابان را

Ки резади партави маҳтоб аз ҳам пуду тораш ро

که ریزد پرتو مهتاب از هم پود و تارش را

Касеро мерасад аз хоксорони лофи дилтангӣ

کسی را می رسد از خاکساران لاف دلتنگی

Ки натавонади парешони сохтани сарсари ғубораш ро

که نتواند پریشان ساختن صرصر غبارش را

Ба аҳди соиди симин ӯ ҳар субҳ аз ғайрат

به عهد ساعد سیمین او هر صبح از غیرت

Ба дандон мегазад хуршеди дасти раъшаи дораш ро

به دندان می گزد خورشید دست رعشه دارش را

Марез аз содагии ранги иқомат дар гузаргоҳӣ

مریز از سادگی رنگ اقامت در گذرگاهی

Ки оташи зери по аз лола бошад кӯҳсораш ро

که آتش زیر پا از لاله باشد کوهسارش را

Дарин бстонсрои ғайрат ба нахлӣ май барам соиб

درین بستانسرا غیرت به نخلی می برم صائب

Ки пеш аз бргриз аз худ фишонд баргу бориш ро

که پیش از برگریز از خود فشاند برگ و بارش را