зи хештани сафарӣ ихтиёр хоҳам кард

ز خویشتن سفری اختیار خواهم کرد

Дили пиёдаи худро савор хоҳам кард

دل پیاده خود را سوار خواهم کرد

Миёни роҳ чу исо намекунам манзил

میان راه چو عیسی نمی کنم منزل

Азин гриўаҳ ба ҳиммат гузор хоҳам кард

ازین گریوه به همت گذار خواهم کرد

Либоси орияти навбаҳор рехтанӣ аст

لباس عاریت نوبهار ریختنی است

Чу анбар аз нафаси худ баҳор хоҳам кард

چو عنبر از نفس خود بهار خواهم کرد

зи ашк рӯй заминро чу домани афлок

ز اشک روی زمین را چو دامن افلاک

Пар аз ситораи шаби зинда дор хоҳам кард

پر از ستاره شب زنده دار خواهم کرد

Агар ҳаёт буд , нақд ҳастӣ худ ро

اگر حیات بود، نقد هستی خود را

Нисори сӯхтагон чун шарор хоҳам кард

نثار سوختگان چون شرار خواهم کرد

Маро ба ҳиммати мардон дастгир шавед !

مرا به همت مردان دستگیر شوید!

Ки даст дар камар кӯҳсор хоҳам кард

که دست در کمر کوهسار خواهم کرد

Агар кунад хиради шишаи дили гронҷонӣ

اگر کند خرد شیشه دل گرانجانی

Ба ратлҳои гарон сангсор хоҳам кард

به رطلهای گران سنگسار خواهم کرد

Расад ба домани он офтоб агар дастам

رسد به دامن آن آفتاب اگر دستم

Чу субҳ , зиндагии худ дубор хоҳам кард

چو صبح، زندگی خود دوبار خواهم کرد

Ҳамин қадар ки серуми зини шароб гарм шавад

همین قدر که سرم زین شراب گرم شود

Нигоҳ кун ки чаҳ бо рӯзгор хоҳам кард !

نگاه کن که چه با روزگار خواهم کرد!

Чу субҳи як ду нафас каз ҳаёти ман боқӣ аст

چو صبح یک دو نفس کز حیات من باقی است

Ба офтоби ҷабинон нисор хоҳам кард

به آفتاب جبینان نثار خواهم کرد

Агар диҳанд ба ман боғи хулдро соиб

اگر دهند به من باغ خلد را صائب

Ҳузури гӯшаи дил ихтиёр хоҳам кард

حضور گوشه دل اختیار خواهم کرد