Шукуфаи мағзи шуъӯри маро парешон кард

شکوفه مغز شعور مرا پریشان کرد

Фурӯғи лолаи сари тавбаро чироғон кард

فروغ لاله سر توبه را چراغان کرد

Гусаста буд агар ақди хўшдлии як чанд

گسسته بود اگر عقد خوشدلی یک چند

Баҳор , мунтазам аз риштаҳои борон кард

بهار، منتظم از رشته های باران کرد

зи ғусса ҳар гиреҳи мушкилӣ ки дилҳо дошт

ز غصه هر گره مشکلی که دلها داشت

Шукуфаи боз ба дандон гўҳроФшон кард

شکوفه باز به دندان گوهرافشان کرد

зи абри чатри призоди ҷилва гар гардид

ز ابر چتر پریزاد جلوه گر گردید

Чу гул ба тахти ҳавои такя чун сулаймон кард

چو گل به تخت هوا تکیه چون سلیمان کرد

з лола шуд дару девор , ҷомаи фонӯс

ز لاله شد در و دیوار، جامه فانوس

Фурӯғи гули ҷигари хокро Бадахшон кард

فروغ گل جگر خاک را بدخشان کرد

Миёнаи чаману хонаи ҳеҷ фарқӣ нест

میانه چمن و خانه هیچ فرقی نیست

Ки ҷӯши гул дару деворро гулистон кард

که جوش گل در و دیوار را گلستان کرد

Чу доғи лола , сияҳи хаймаҳои саҳро ро

چو داغ لاله، سیه خیمه های صحرا را

Баҳор дар ҷигари лолаи зор пинҳон кард

بهار در جگر لاله زار پنهان کرد

зи барги сабз , чамани ҷилваи гоҳ тӯтӣ шуд

ز برگ سبز، چمن جلوه گاه طوطی شد

Шукуфа рӯй заминро чу шкрстон кард

شکوفه روی زمین را چو شکرستان کرد

Аҷаб ки доғ ба дармон шавад дигар пайдо

عجب که داغ به درمان شود دگر پیدا

Ки ҷӯши лолаи дарин навбаҳор тӯфон кард

که جوش لاله درین نوبهار طوفان کرد

Шудааст риштаи гулдастаи ҷодаҳо яксар

شده است رشته گلدسته جاده ها یکسر

зи бас ки лолау гули ҷӯш дар биёбон кард

ز بس که لاله و گل جوش در بیابان کرد

Ба рӯй сайли тавон ҳамчуи пул саросар рафт

به روی سیل توان همچو پل سراسر رفت

зи бас ки хонаи тақво ба хок яксон кард

ز بس که خانه تقوی به خاک یکسان کرد

Ба хандаҳои ҷигарсӯз , сабзи талхи баҳор

به خنده های جگرسوز، سبز تلخ بهار

Намаки зи шӯри қиёмати дарин намакдон кард

نمک ز شور قیامت درین نمکدان کرد

Дигар ки пой тавонад кашид дар доман ?

دگر که پای تواند کشید در دامن؟

Ки завқи сайри чамани сарвро хиромон кард

که ذوق سیر چمن سرو را خرامان کرد

Чунин ки гули зи рикоб савор ме гузарад

چنین که گل ز رکاب سوار می گذرد

Пиёдаи сайри дарин навбаҳор натавон кард

پیاده سیر درین نوبهار نتوان کرد

зи файзи мақдами аббоси шоҳи сонӣ буд

ز فیض مقدم عباس شاه ثانی بود

Ки навбаҳори ҷаҳон рӯй дар сафоҳон кард

که نوبهار جهان روی در صفاهان کرد

Чу гули зи бодаи гулранги вақт ӯ хуши бод

چو گل ز باده گلرنگ وقت او خوش باد

Ки рӯй тозааш офоқро гулистон кард

که روی تازه اش آفاق را گلستان کرد

Ба булбулон бигзор ин таронаро соиб

به بلبلان بگذار این ترانه را صائب

Ки васфи гул ба забон шикаста натавон кард

که وصف گل به زبان شکسته نتوان کرد