Марои зи хеш кӣ он ғунчаи лаб ҷудо мекард ?

مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟

Ба ҳарфу савт агар шавқам иктифо ме кард

به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد

Агар ба дидаи ман ёри хешро ме дид

اگر به دیده من یار خویش را می دید

Ба рӯзгори ман хастаи дил чҳо ме кард

به روزگار من خسته دل چها می کرد

Нахусти тоқати дидор кош ме бахшед

نخست طاقت دیدار کاش می بخشید

зи ман касе ки таманноӣ рӯнамо ме кард

ز من کسی که تمنای رونما می کرد

Хабар надошт ки бар хок нақш хоҳад баст

خبر نداشت که بر خاک نقش خواهد بست

Маро касе ки зи хок дараш ҷудо ме кард

مرا کسی که ز خاک درش جدا می کرد

зи ҷғд , ноз призод мекашад имрӯз

ز جغد، ناز پریزاد می کشد امروز

Сиррӣ ки саркашӣ аз соя ҳумо ме кард

سری که سرکشی از سایه هما می کرد

Назари з рӯй ъҷўзи ҷаҳон наме бастам

نظر ز روی عجوز جهان نمی بستم

Агар ба дидан ӯ хандаам вафо ме кард

اگر به دیدن او خنده ام وفا می کرد

Насибӣ аз карами вуҷӯд , баҳр агар ме дошт

نصیبی از کرم وجود، بحر اگر می داشت

Чаро садафи даҳани худ ба абр во мекард ?

چرا صدف دهن خود به ابر وا می کرد؟

Набӯд нури басират ба чашми соиб ро

نبود نور بصیرت به چشم صائب را

Вагарнаи домани фурсати куҷо раҳо мекард ?

وگرنه دامن فرصت کجا رها می کرد؟