Ба хоки роҳи ту ҳаркас ки ҷабҳа сое кард

به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کرد

Тамоми умр чу хуршед худнамое кард

تمام عمر چو خورشید خودنمایی کرد

Фиғон ки соғари заррин бениёзӣ ро

فغان که ساغر زرین بی نیازی را

Гуруснаи чашмии мо коса гадоӣ кард

گرسنه چشمی ما کاسه گدایی کرد

Хаданги оҳи ҷгрдўзро зи бидрдӣ

خدنگ آه جگردوز را ز بیدردی

Ҳўопрстии мо новак ҳавоӣ кард

هواپرستی ما ناوک هوایی کرد

Ба мумиёеи мардум чаҳ ҳоҷатаст маро ?

به مومیایی مردم چه حاجت است مرا؟

Ки устихони марои санг мумиёе кард

که استخوان مرا سنگ مومیایی کرد

Азон з гиря нашуд хушки шамъро мижгон

ازان ز گریه نشد خشک شمع را مژگان

Ки равшанои худ сарф ошноӣ кард

که روشنایی خود صرف آشنایی کرد

Бҳўш бош дилиро ба саҳви нхрошӣ

بهوش باش دلی را به سهو نخراشی

Ба нохунӣ ки туоне грҳгшоиӣ кард

به ناخنی که توانی گرهگشایی کرد

Маро ба оташ сӯзанда раҳм ме ояд

مرا به آتش سوزنده رحم می آید

Ки зиндагонии худ сарф жожхоиӣ кард

که زندگانی خود صرف ژاژخایی کرد

Ба рангу буии ҷаҳони дили гузоштан ситам аст

به رنگ و بوی جهان دل گذاشتن ستم است

Чаҳ хуб кард ки шабнами зи гул ҷудоӣ кард

چه خوب کرد که شبنم ز گل جدایی کرد

Ҳануз хати ту сӯрат набаста буд аз ғайб

هنوز خط تو صورت نبسته بود از غیب

Ки дарди сафҳа рӯй маро ҳиное кард

که درد صفحه روی مرا حنایی کرد

Хушаст гоҳ ба ушшоқи хеши дил додан

خوش است گاه به عشاق خویش دل دادن

наме тавон ҳамаи умр дилрабое кард

نمی توان همه عمر دلربایی کرد

Надоди сар ба биёбони дарин баҳори маро

نداد سر به بیابان درین بهار مرا

Насими зулфи ту бисёр норасоӣ кард

نسیم زلف تو بسیار نارسایی کرد

зи рашки шамъи дил хеш мехӯрам соиб

ز رشک شمع دل خویش می خورم صائب

Ки ҷисми тираи худ сарф равшаноӣ кард

که جسم تیره خود صرف روشنایی کرد