Чаҳ хуш бошад дар оғӯш оварам сарви рӯонаш ро

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش را

Кунам шерозаи авроқи дил , мӯӣ майонаш ро

کنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را

Кӣми ман то висоли гул ба гирд хотирам гардад ?

کیم من تا وصال گل به گرد خاطرم گردد؟

Марои ин бас ки гирд сар бигардам боғбонаш ро

مرا این بس که گرد سر بگردم باغبانش را

Канори ҳасратӣ аз тавқи қамарӣ тангтар дорам

کنار حسرتی از طوق قمری تنگتر دارم

намедонам ки чун дар бар кашами сарви рӯонашро ?

نمی دانم که چون در بر کشم سرو روانش را؟

Агар бар осмони ноз рафтааст он ҳилоли абрӯ

اگر بر آسمان ناز رفته است آن هلال ابرو

Ба зӯри чарби нармӣ май кашами охир камонаш ро

به زور چرب نرمی می کشم آخر کمانش را

Ки ҳад дорад назар бозӣ кунад бо чини абрӯяш ?

که حد دارد نظر بازی کند با چین ابرویش؟

Даҳонам талх шуд то чошнӣ кардам камонаш ро

دهانم تلخ شد تا چاشنی کردم کمانش را

Дар он водӣ ки мағзами серумаи чашм ғизолон шуд

در آن وادی که مغزم سرمه چشم غزالان شد

зи дасти мавҷ , равған мечакад реги рӯонаш ро

ز دست موج، روغن می چکد ریگ روانش را

Агар хасми қавии бунёд , кӯҳ бесутун гардад

اگر خصم قوی بنیاد، کوه بیستون گردد

зи барқи тешаи ҷӯии шери созами устихонаш ро

ز برق تیشه جوی شیر سازم استخوانش را

Чисон маълум гардад рутбаи ҳасани сухани соиб ?

چسان معلوم گردد رتبه حسن سخن صائب؟

Ки дорад дар миёни гирди касодии корвонаш ро

که دارد در میان گرد کسادی کاروانش را