Ба зулфи анбарин рўбнди хубони ҷилваи гоҳаш ро

به زلف عنبرین روبند خوبان جلوه گاهش را

Ба навбат пос медоранд гулҳо хори роҳаш ро

به نوبت پاس می دارند گلها خار راهش را

зи дасти кӯтаҳи машшотаи ин ҷуръат наме ояд

ز دست کوته مشاطه این جرأت نمی آید

Магари гардуни зи пастии бишиканади тарафи кулоҳаш ро

مگر گردون ز پستی بشکند طرف کلاهش را

Ба ин шавкат надорад ёд , гардуни соҳиби иқболӣ

به این شوکت ندارد یاد، گردون صاحب اقبالی

Наме пошади зи ҳам боди сабои гирди сипоҳаш ро

نمی پاشد ز هم باد صبا گرد سپاهش را

Кунад аз дўрбоши ноз ӯ паҳлуи тиҳии гардун

کند از دورباش ناز او پهلو تهی گردون

Чаҳ ҳад дорад ки дар оғӯш гирад ҳолаи моҳашро ?

چه حد دارد که در آغوش گیرد هاله ماهش را؟

зи шухӣ гарчи мемонад ба оҳӯи чашми пари кораш

ز شوخی گرچه می‌ماند به آهو چشم پر کارش

Шиква панҷа шераст мижгони сиёҳаш ро

شکوه پنجه شیرست مژگان سیاهش را

з даст андоз ӯ гардад нигорин , пои симинаш

ز دست انداز او گردد نگارین، پای سیمینش

Напечад бар камар дар ҷилва ,гар зулфи сиёҳаш ро

نپیچد بر کمر در جلوه، گر زلف سیاهش را

Ба сайри кӯчаи боғи хулд агар иқбол фармоед

به سیر کوچه باغ خلد اگر اقبال فرماید

Абири перҳани созанди ҳурони хоки роҳаш ро

عبیر پیرهن سازند حوران خاک راهش را

Азизи Миср то канъони гиребон чок ме омад

عزیز مصر تا کنعان گریبان چاک می آمد

Агар медошт Юсуф дар никуии дастгоҳаш ро

اگر می داشت یوسف در نکویی دستگاهش را

зи фикри қомати раъноӣ ӯ дил ҳасратӣ дорад

ز فکر قامت رعنای او دل حسرتی دارد

Ки чун тӯли амл поён набошад мади оҳаш ро

که چون طول امل پایان نباشد مد آهش را

Азон ғоратгари имону дил , рӯе ки ман дидам

ازان غارتگر ایمان و دل، رویی که من دیدم

Аҷаб дорам ба рӯи оранд дар маҳшари гуноҳаш ро

عجب دارم به رو آرند در محشر گناهش را

Зад аз бе тобии дил бар дар бегонагии соиб

زد از بی تابی دل بر در بیگانگی صائب

Пас аз умрӣ ки бо худ ошно кардам нигоҳаш ро

پس از عمری که با خود آشنا کردم نگاهش را