зи ноқисони хиради ман камол ме гирад

ز ناقصان خرد من کمال می گیرد

зи занги оинаи ман ҷамол ме гирад

ز زنگ آینه من جمال می گیرد

Чаҳ ҳолатаст ки душман агар шавад мулзам

چه حالت است که دشمن اگر شود ملزم

Марои зи шарми таб инфеъол ме гирад

مرا ز شرم تب انفعال می گیرد

Ҷунуни баҳона тарошасту шавқи Тифли мизоҷ

جنون بهانه تراش است و شوق طفل مزاج

зи рақси зарраи марои ваҷд ва ҳол ме гирад

ز رقص ذره مرا وجد و حال می گیرد

Ману мтобъти Хизри неки пай , ҳайҳот

من و متابعت خضر نیک پی، هیهات

зи сояи фарди равонро малол ме гирад

ز سایه فرد روان را ملال می گیرد

Ба рӯй оина аз хоб чун шавад бедор

به روی آینه از خواب چون شود بیدار

Нахусти дили зи худ аз баҳр фол мегирад !

نخست دل ز خود از بهر فال می گیرد!

Касеаст сӯфии софӣ ки хирқа андозад

کسی است صوفی صافی که خرقه اندازد

На он фусурда ки бар дӯш шол ме гирад

نه آن فسرده که بر دوش شال می گیرد

Марои зи нақш ба наққоши чашм афтода аст

مرا ز نقش به نقاش چشم افتاده است

Куҷои дил аз кафи ман хат ва хол мегирад ?

کجا دل از کف من خط و خال می گیرد؟

Сафои гавҳари дил дар қабул озораст

صفای گوهر دل در قبول آزارست

Ки меҳри равшанӣ аз хокмол ме гирад

که مهر روشنی از خاکمال می گیرد

Дарун пӯст нагунҷад хаташи з рафтани ҳасан

درون پوست نگنجد خطش ز رفتن حسن

Ки сояи умри дароз аз завол ме гирад

که سایه عمر دراز از زوال می گیرد

з ҳар куҷо ки ғамии пой дар рикоби орад

ز هر کجا که غمی پای در رکاب آرد

Нишони соиби шӯрида ҳол ме гирад

نشان صائب شوریده حال می گیرد