Кунам назора чун бе пардаи рухсори накӯяшро ?

کنم نظاره چون بی پرده رخسار نکویش را؟

Ки ман пӯшида дорам аз дили худ орзӯяш ро

که من پوشیده دارم از دل خود آرزویش را

Хабар аз ҳасрати саршори ман зон лаб касе дорад

خبر از حسرت سرشار من زان لب کسی دارد

Ки холӣ оварад аз чашмаи ҳайвони сабуяш ро

که خالی آورد از چشمه حیوان سبویش را

Дилаш чун мавҷ меларзад зи бими оқибати доим

دلش چون موج می لرزد ز بیم عاقبت دایم

Ба дарёи муттасил ҳар кас нагардондааст ҷӯяш ро

به دریا متصل هر کس نگردانده است جویش را

Надидӣ нури имонро агар дар куфри пӯшида

ندیدی نور ایمان را اگر در کفر پوشیده

Тамошо кун ба зери зулфи ънбрФоми рӯйиш ро

تماشا کن به زیر زلف عنبرفام رویش را

Касе каз чашмаи теғи шаҳодат тоза шуд ҷонаш

کسی کز چشمه تیغ شهادت تازه شد جانش

Ба оби Хизр ҳайҳотаст тар созад гулӯяш ро

به آب خضر هیهات است تر سازد گلویش را

зи гавҳар чун садаф мешуд ғанӣ , бе миннати Нитсаон

ز گوهر چون صدف می شد غنی، بی منت نیسان

Агар гирдоварӣ мекард соили обрӯяш ро

اگر گردآوری می کرد سایل آبرویش را

Ҷигаргоҳ замин шуд рафтаи рафтаи иўсФстонӣ

جگرگاه زمین شد رفته رفته یوسفستانی

зи баси бурданди зери хок , ушшоқи орзӯяш ро

ز بس بردند زیر خاک، عشاق آرزویش را

Баҳори покдоманро абир перҳан ме шуд

بهار پاکدامن را عبیر پیرهن می شد

Сабо май барад агар соиб ба гулшани хоки кӯяш ро

صبا می برد اگر صائب به گلشن خاک کویش را