Нафас ба синаам аз изтироб май сӯзад

نفس به سینه ام از اضطراب می سوزد

Чунон ки тири шаҳоб аз шитоб май сӯзад

چنان که تیر شهاب از شتاب می سوزد

зи қайди ақл дар иқлӣми ишқ фориғ бош

ز قید عقل در اقلیم عشق فارغ باش

Ки соя дар қадами офтоб май сӯзад

که سایه در قدم آفتاب می سوزد

Тароват ту кунад сабзи тухми сӯхта ро

طراوت تو کند سبز تخم سوخته را

Хуши он каттон ки дарин моҳтоб май сӯзад

خوش آن کتان که درین ماهتاب می سوزد

зи хӯни сӯхтагони ишқ маҷлис афрӯзаст

ز خون سوختگان عشق مجلس افروزست

Чароғи шуъла ба ашки кабоб май сӯзад

چراغ شعله به اشک کباب می سوزد

Гулӣ ки гиряи гарм манаст миробаш

گلی که گریه گرم من است میرابش

зи шабнамаши ҷигари офтоб май сӯзад

ز شبنمش جگر آفتاب می سوزد

Азон замон ки лаб аз хӯни гарми ман тар кард

ازان زمان که لب از خون گرم من تر کرد

Ҳануз дар ҷигари теғи об май сӯзад

هنوز در جگر تیغ آب می سوزد

Чунон ки шҳпри ақл аз шароби отшнок

چنان که شهپر عقل از شراب آتشناک

зи офтоби рух ӯ ниқоб май сӯзад

ز آفتاب رخ او نقاب می سوزد

Марои ҷудоӣ ӯ сӯхт , вақти шабнами хуш

مرا جدایی او سوخت، وقت شبنم خوش

Ки дар мушоҳидаи офтоб май сӯзад

که در مشاهده آفتاب می سوزد

Агарчӣ дар дил дарёст ҷои ман соиб

اگرچه در دل دریاست جای من صائب

зи тишнагии ҷигарам чун сароб май сӯзад

ز تشنگی جگرم چون سراب می سوزد