Фиғони зи синаи осӯдаи маҳшари ангезад

فغان ز سینه آسوده محشر انگیزد

Грстн аз ҷигари гарм , кавсари ангезад

گرستن از جگر گرم، کوثر انگیزد

Чаҳ тан ба мурда дилӣ додае , бар афғони зан

چه تن به مرده دلی داده ای، بر افغان زن

Ки оҳу нолаи дили мурдаро барангезад

که آه و ناله دل مرده را برانگیزد

Замини арсаи маҳшаргар офтоб шавад

زمین عرصه محشر گر آفتاب شود

Турои аҷаб ки ба ин домантар ангезад

ترا عجب که به این دامن تر انگیزد

Мабош кам зи самандари дарин ҷаҳони хунак

مباش کم ز سمندر درین جهان خنک

Ки аз баҳам задани бол , озари ангезад

که از بهم زدن بال، آذر انگیزد

Чу мӯри ҳарки қаноат кунад ба талхии айш

چو مور هرکه قناعت کند به تلخی عیش

Ба ҳар тараф ки равад гирди шукри ангезад

به هر طرف که رود گرد شکر انگیزد

Ба доми ишқи сазовор , оташин нафасӣ аст

به دام عشق سزاوار، آتشین نفسی است

Ки чун сапанди зи ҷои донаро барангезад

که چون سپند ز جا دانه را برانگیزد

Макун ба ҳар хасу хории даҳони худро боз

مکن به هر خس و خاری دهان خود را باز

Ки хомшии зи дили ғунчаҳо зари ангезад

که خامشی ز دل غنچه ها زر انگیزد

зи оҳ мо машав эй подшоҳи ҳасани малул

ز آه ما مشو ای پادشاه حسن ملول

Ки кимиёст ғуборӣ ки лашкари ангезад

که کیمیاست غباری که لشکر انگیزد

Шароби талх ба дарёи дилии ҳалол буд

شراب تلخ به دریا دلی حلال بود

Ки чун муҳӣт ба ҳар мавҷи гавҳари ангезад

که چون محیط به هر موج گوهر انگیزد

Ба гоҳи лутф чаҳ эҳсон кунад ба хушки лабон

به گاه لطف چه احسان کند به خشک لبان

Ба вақти хашм , муҳӣтӣ ки гавҳари ангезад

به وقت خشم، محیطی که گوهر انگیزد

намеравад дили хунини зи ҷо , ки ҳайҳот аст

نمی رود دل خونین ز جا، که هیهات است

Ки оташ аз ҷигари лаъли сарсари ангезад

که آتش از جگر لعل صرصر انگیزد

Дили ғаюри ман аз ҷо намеравад ба нигоҳ

دل غیور من از جا نمی رود به نگاه

Магари сапанди маро рӯй дили барангезад

مگر سپند مرا روی دل برانگیزد

Рабӯдааст зи ман ҳуши соқеи соиб

ربوده است ز من هوش ساقیی صائب

Ки май зи соғари чашми кабӯтари ангезад

که می ز ساغر چشم کبوتر انگیزد