Мҷу аз зоҳидии хушки тинати гавҳари ирфон

مجو از زاهدان خشک طینت گوهر عرفان

Ки аз дарёии гавҳар , баҳра хошокаст соҳил ро

که از دریای گوهر، بهره خاشاک است ساحل را

Набошад одамиро ҳеҷ халқии беҳтар аз эҳсон

نباشد آدمی را هیچ خلقی بهتر از احسان

Ки бӯсади дасти худ , ҳар кас ки гирад дасти соил ро

که بوسد دست خود، هر کس که گیرد دست سایل را

Надорад гиря кардани ҳосилӣ дар пеш бе дардон

ندارد گریه کردن حاصلی در پیش بی دردان

Мефишон дар замини шӯри соиби тухми қобил ро

میفشان در زمین شور صائب تخم قابل را

Ғубори хати ҷонони лангар ором шуд дил ро

غبار خط جانان لنگر آرام شد دل را

Ки созад тўтёии чашм , тӯфони дидаи соҳил ро

که سازد توتیای چشم، طوفان دیده ساحل را

Тафовут нест дар лутфу итобу хашму нози ту

تفاوت نیست در لطف و عتاب و خشم و ناز تو

Ту аз ҳар дар даройӣ мекунӣ гулзори маҳфил ро

تو از هر در درآیی می کنی گلزار محفل را

Набошад хўнбҳои онро ки шодӣ марг ме гардад

نباشد خونبها آن را که شادی مرگ می گردد

Нагирад хӯни мо чун хӯни гули домони қотил ро

نگیرد خون ما چون خون گل دامان قاتل را

Самоъи аҳли дилро нағмаи пардозӣ наме бояд

سماع اهل دل را نغمه پردازی نمی باید

Ки бошад мутриб аз болу пари худ мурғи бсмл ро

که باشد مطرب از بال و پر خود مرغ بسمل را

Ба чашми ман ки бо дарди талаби қонеъи зи матлӯбам

به چشم من که با درد طلب قانع ز مطلوبم

Раҳ хобида дорад роҳату ороми манзил ро

ره خوابیده دارد راحت و آرام منزل را