Дили кушодаи ман гулистон ман бошад

دل گشاده من گلستان من باشد

Сароби ман нафаси хўнчкон ман бошад

سراب من نفس خونچکان من باشد

Ба шарҳи ҳол ба ҳарф эҳтиёҷ нест маро

به شرح حال به حرف احتیاج نیست مرا

Ки буии сӯхтагии тарҷумон ман бошад

که بوی سوختگی ترجمان من باشد

Лаби савол ба оби ҳаёт тар накунам

لب سؤال به آب حیات تر نکنم

Агар ақиқи лабат дар даҳон ман бошад

اگر عقیق لبت در دهان من باشد

Ба боли коғазӣ аз бҳротшини гузарам

به بال کاغذی از بحرآتشین گذرم

Ҳимояти ту агар посбон ман бошад

حمایت تو اگر پاسبان من باشد

Ним зшишаҳи дилон каз итоби андешам

نیم زشیشه دلان کز عتاب اندیشم

Ки ҳарфи сахти ту ратли гарон ман бошад

که حرف سخت تو رطل گران من باشد

Знорсоиии толеъ ба хок ме уфтад

زنارسایی طالع به خاک می افتد

Агар хаданги қазо дар камон ман бошад

اگر خدنگ قضا در کمان من باشد

Чу зулфи соя болаш фитад шикаста ба хок

چو زلف سایه بالش فتد شکسته به خاک

Агар ғизои ҳумои устихон ман бошад

اگر غذای هما استخوان من باشد

зи буии гули нафасам гулистон шавад соиб

ز بوی گل نفسم گلستان شود صائب

Агар насими саҳари меҳрбон ман бошад

اگر نسیم سحر مهربان من باشد