Марои умеди нишот аз сипеҳр чун бошад

مرا امید نشاط از سپهر چون باشد

Ки моҳи ид дар ӯ наъл вожгӯн бошад

که ماه عید در او نعل واژگون باشد

Чаҳ хӯн ки дар дил назорагӣ кунад нигаҳаш

چه خون که در دل نظارگی کند نگهش

Баёзи наргиси чашмӣ ки лола гаван бошад

بیاض نرگس چشمی که لاله گون باشد

Арақи з рӯй ту беихтиёр май резад

عرق ز روی تو بی اختیار می ریزد

Дар офтоби қиёмати ситора чун бошад

در آفتاب قیامت ستاره چون باشد

Забони ақл дар авсофи ишқ кӯтоҳ аст

زبان عقل در اوصاف عشق کوتاه است

Ки субҳдами илми шамъ сарнигӯн бошад

که صبحدم علم شمع سرنگون باشد

Чунон ки танагии дилҳо ба фарохури ақл

چنان که تنگی دلها به فراخور عقل

Кушоди сина ба андоза ҷунун бошад

گشاد سینه به اندازه جنون باشد

Фиреби соҳили азин баҳр бикнор махӯр

فریب ساحل ازین بحر بیکنار مخور

Ки ҳар сафина дар ӯ наъл вожгӯн бошад

که هر سفینه در او نعل واژگون باشد

Чаро чўлолаҳ кунам шикваи тнки зарфӣ

چرا چولاله کنم شکوه تنک ظرفی

Маро ки доғи даруни зинат бурун бошад

مرا که داغ درون زینت برون باشد

зи санги лолаи длмрдаҳи хайма берун зад

ز سنگ لاله دلمرده خیمه بیرون زد

Чароғи зиндаи дилони зери хок чун бошад

چراغ زنده دلان زیر خاک چون باشد

Фиғон ки дида рҳбршнос нест туро

فغان که دیده رهبرشناس نیست ترا

Вагарнаи зарра ба хуршед раҳнамӯн бошад

وگرنه ذره به خورشید رهنمون باشد

Куҷои знолаҳи соиби дилат ба дард ояд ?

کجا زناله صائب دلت به درد آید؟

Вагарна ки гӯш ба овоз арғунун бошад

تو را که گوش به آواز ارغنون باشد

Ғаниматаст ки ғмхонаҳи ҷаҳони соиб

غنیمت است که غمخانه جهان صائب

Ғамӣ надошт ки аз сабри мо фузун бошад

غمی نداشت که از صبر ما فزون باشد