Ба дунёӣ ?данӣ бигзор ҷисми пой дар гул ро

به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل را

Ки натавон рости гардонӣдани ин девори моил ро

که نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را

Мада дар олами пуршӯри домони ризо аз каф

مده در عالم پرشور دامان رضا از کف

Ки соҳил мекунад таслими ин дарёии ҳоил ро

که ساحل می کند تسلیم این دریای هایل را

Машав дар хокдони олам аз ёди худои ғофил

مشو در خاکدان عالم از یاد خدا غافل

Ки нури зикр , гавҳар мекунад ин муҳраи гул ро

که نور ذکر، گوهر می کند این مهره گل را

Тан бемаърифат нагузошт дилро сари буруни орад

تن بی معرفت نگذاشت دل را سر برون آرد

Замини шӯр дар худ маҳв созад тухми қобил ро

زمین شور در خود محو سازد تخم قابل را

Нагардад боиси осӯдагии наздикии дарё

نگردد باعث آسودگی نزدیکی دریا

Забони шиква аз хошок бисёраст соҳил ро

زبان شکوه از خاشاک بسیارست ساحل را

Бало бар аҳли ғифлат аз дару девор май борад

بلا بر اهل غفلت از در و دیوار می بارد

з ҳар хории хатар чун тир бошад сайди ғофил ро

ز هر خاری خطر چون تیر باشد صید غافل را

Чаҳ донад пайкари афсурдаи қадари рӯҳро соиб ?

چه داند پیکر افسرده قدر روح را صائب؟

зи Лайлии баҳрае ғайр аз гаронӣ нест маҳмил ро

ز لیلی بهره ای غیر از گرانی نیست محمل را