Муҳайё дар дил тангаст барги айши булбул ро

مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را

зи худ тарафи кулоҳи ғунча берун оварад гул ро

ز خود طرف کلاه غنچه بیرون آورد گل را

Таровуш мекунад рози ниҳон аз меҳри хомӯшӣ

تراوش می کند راز نهان از مهر خاموشی

Ки шабнам нест аз парвози монеъи накҳати гул ро

که شبنم نیست از پرواز مانع نکهت گل را

Нагардад хоб аз афсонаи гирди дидаи ошиқ

نگردد خواب از افسانه گرد دیده عاشق

Ки натавонад баҳорон кард сангин , хоби булбул ро

که نتواند بهاران کرد سنگین، خواب بلبل را

зи оҳи сарди ҳам ҷамъият дил мешавад ҳосил

ز آه سرد هم جمعیت دل می شود حاصل

Насими субҳ агар шероза гардад зулфи сунбул ро

نسیم صبح اگر شیرازه گردد زلف سنبل را

Камони нарм , сахтӣ аз кашокаш мекашад доим

کمان نرم، سختی از کشاکش می کشد دایم

Мабар бо ошноён зинҳор аз ҳади таҳаммул ро

مبر با آشنایان زینهار از حد تحمل را

Дили сахти фалак аз ашки гарми ман мулоим шуд

دل سخت فلک از اشک گرم من ملایم شد

Ба зӯри сайл зиҳ кардам камони ҳалқаи пул ро

به زور سیل زه کردم کمان حلقه پل را

Мурувват нест бар сайди ҳарами шамшер хобондан

مروت نیست بر صید حرم شمشیر خواباندن

Макун рангин ба хӯни ошиқони теғи тағофул ро

مکن رنگین به خون عاشقان تیغ تغافل را

Бурун аз зери санги ин сунбул сероб ме ояд

برون از زیر سنگ این سنبل سیراب می آید

Ниҳон дар печиш дастор натавон кард кокул ро

نهان در پیچش دستار نتوان کرد کاکل را

Ба парвин май расонади донаи ман хӯшаи худ ро

به پروین می رساند دانه من خوشه خود را

Тараққӣ ҳаст агар дар пилаи толеъи таназзул ро

ترقی هست اگر در پله طالع تنزل را

Замини суст , сайлоб иморат мешавад соиб

زمین سست، سیلاب عمارت می شود صائب

Манеҳ бар коҳилии зинҳори бунёди таваккул ро

منه بر کاهلی زنهار بنیاد توکل را