Карим ӯст ки худро бахил ме донад

کریم اوست که خود را بخیل می داند

Азиз ӯст ки худро залил ме донад

عزیز اوست که خود را ذلیل می داند

Дарин муҳӣт чу ғаввос ҳар ки муҳаррам шуд

درین محیط چو غواص هر که محرم شد

Нафас кашӣдан худ қол вқил ме донад

نفس کشیدن خود قال وقیل می داند

Касе ки оташи хашму ғазаби фурӯ хӯрда аст

کسی که آتش خشم و غضب فرو خورده است

Миёни шуълаи ҳузур халил ме донад

میان شعله حضور خلیل می داند

Хушам ба гиряи хунин ки он биҳиштӣ рӯй

خوشم به گریه خونین که آن بهشتی روی

Сиришки талхи маро слсбил ме донад

سرشک تلخ مرا سلسبیل می داند

Азин сиёҳи дарунон ба аҳл дил бигурез

ازین سیاه درونان به اهل دل بگریز

Ки каъбаи чораи асҳоб фил ме донад

که کعبه چاره اصحاب فیل می داند

Кабӯдии рухи худро зсилии ихвон

کبودی رخ خود را زسیلی اخوان

Азизи Миср ба аз равад нил ме донад

عزیز مصر به از رود نیل می داند

Сафинае ки ба гул дар канор нанашаста аст

سفینه ای که به گل در کنار ننشسته است

Чаҳ қадари бодмрод раҳил ме донад

چه قدر بادمراد رحیل می داند

зи чархи ком ба шукр дурӯғ натавон ёфт

ز چرخ کام به شکر دروغ نتوان یافت

Ки роҳи ҳилаи соил бахил ме донад

که راه حیله سایل بخیل می داند

Забони роҳи биёбон агар чаҳ печида аст

زبان راه بیابان اگر چه پیچیده است

Ба сад ҳазор ривоят далел ме донад

به صد هزار روایت دلیل می داند

Умеди раҳми зи хуршед талъатӣаст маро

امید رحم ز خورشید طلعتی است مرا

Ки хӯни шабнами гулро сиблат ме донад

که خون شبنم گل را سبیل می داند

Дилӣ ки муҳаррами асрор ғайб шуд соиб

دلی که محرم اسرار غیب شد صائب

Насимро нафас Ҷабраил ме донад

نسیم را نفس جبرئیل می داند