зи ҳарф бар лаби ширин ӯ асрмонд

ز حرف بر لب شیرین او اثر مانَد

Ки дидаи нақши паии мӯр бар шукр монад

که دیده نقش پی مور بر شکر مانَد؟

Нисори сӯхтагони сози хурдаи ҷон ро

نثار سوختگان ساز خرده جان را

Ки чун ба сӯхта пайваста шуд шарар монад

که چون به سوخته پیوسته شد شرر مانَد

зи навбаҳор чаҳ гул чӣанд он навпардоз

ز نوبهار چه گل چیند آن نواپرداز؟

Ки дар мушоҳидаи нақши бол впр монад

که در مشاهده نقش بال‌وپر مانَد

Қарини соФдлони шӯ ки бесафо нашавад

قرین صاف‌دلان شو که بی‌صفا نشود

Ҳазор сол агар об дар гуҳар монад

هزار سال اگر آب در گهر مانَد

Басар наомад тӯмори умр ҷаҳдӣ кун

به سر نیامده طومار عمر، جهدی کن

Ки чун қалами зи ту дар ҳар қадами асрмонд

که چون قلم ز تو در هر قدم اثر مانَد

Дарин баҳор ки як донаи зер хок намонад

درین بهار که یک دانه زیر خاک نماند

Равои мдорсрмобаҳ зер пурмонад

روا مدار سر ما به زیر پر مانَد

Хушо касе ки азин хокдони чўдргзрд

خوشا کسی که ازین خاکدان چو در گذرد

Знқши пои чароғӣ ба раҳгузар монад

ز نقشِ پای، چراغی به رهگذر مانَد

Куҷост гӯшаи осӯдае ки чун наълин

کجاست گوشه آسوده‌ای، که چون نعلین

Хаёли пучи ду олами буруни дармонд

خیال پوچ دو عالم برونِ در مانَد

Ба хандаи зиндагии хешро мадаи барбод

به خنده زندگی خویش را مده برباد

Ки дар чаман гул нашукуфта бештар монад

که در چمن گلِ نشکفته بیشتر مانَد

Фиреби гӯшаи дастор эътибор махӯр

فریب گوشه دستار اعتبار مخور

Ки ғунча дар бағали хо тоза терманд

که غنچه در بغل خار تازه‌تر ماند

ДўзлФи ёр ба ҳам онқдрнмӣ монад

دو زلف یار به هم آن‌قدر نمی‌مانَد

Ки рӯзи моўшби мо икдгр монад

که روز ما و شب ما یک‌دگر ماند

Агрбаҳ Хизр расад май шўдбёбони марг

اگر به خضر رسد، می‌شود بیابان مرگ

зи роҳи ҳарки ба умед роҳбар монад

ز راه هرکه به امید راهبر مانَد

зи фикр беш вкми ризқ дил махӯр соиб

ز فکرِ بیش و کمِ رزق دل مخور صائب

Ки роҳ тай шаваду тӯша бар камар монад

که راه طی شود و توشه بر کمر مانَد