Фалак ба обилаи хор дида ме монад

فلک به آبله خار دیده می‌ماند

Замин ба доман дар хӯн кашида ме монад

زمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Тароват аз самари осмонён рафта аст

طراوت از ثمر آسمانیان رفته است

Туранҷи моҳ ба нор кафида ме монад

ترنج ماه به نار کفیده می‌ماند

Замини сокину хуршеди оташини ҷавлон

زمین ساکن و خورشید آتشین جولان

Ба дасту зонуии мотам расида ме монад

به دست و زانوی ماتم رسیده می‌ماند

На сабзааш ба тароват на лолааш ба сафо

نه سبزه‌اش به طراوت نه لاله‌اش به صفا

Фазои боғ ба кишт чареда ме монад

فضای باغ به کشت چریده می‌ماند

Шукуфта чун шавам аз бӯстон ки лолаи вгл

شکفته چون شوم از بوستان که لاله وگل

Ба синаҳои ҷароҳат расида ме монад

به سینه‌های جراحت رسیده می‌ماند

зи риштаҳои сиришкам ки чашми бади мрсод

ز رشته‌های سرشکم که چشم بد مرساد

Замин ба сафҳа мстр кашида ме монад

زمین به صفحه مسطر کشیده می‌ماند

Магар эй саодати ҳавоӣ ман дорад

مگر همای سعادت هوای من دارد

Ки дил ба тоири шаҳбоз дида ме монад

که دل به طایر شهباز دیده می‌ماند

зи оби чашм ки ин ток сабз гардӣда аст

ز آب چشم که این تاک سبز گردیده است

Ки ин шароб ба хӯн чакида ме монад

که این شراب به خون چکیده می‌ماند

Каманди ҳодисаро чин норасоӣ нест

کمند حادثه را چین نارسایی نیست

Рамиданӣ ба ғизол рамида ме монад

رمیدنی به غزال رمیده می‌ماند

Гулӣ ки дидаи шабнам ба хӯн нишаста ӯст

گلی که دیده شبنم به خون نشسته اوست

Ба пушти дасти надомат гузида ме монад

به پشت دست ندامت گَزیده می‌ماند

з рӯй лола азон чашм барнаме дорам

ز روی لاله ازان چشم برنمی‌دارم

Ки андакӣ ба дили доғ дида ме монад

که اندکی به دل داغ دیده می‌ماند

Чу тири рости равон бар замин наме монанд

چو تیر راست روان بر زمین نمی‌مانند

Адоватӣ ба сипеҳр хамида ме монад

عداوتی به سپهر خمیده می‌ماند

Таматтуъ аз рух гул мебаранд дидаи варон

تمتع از رخ گل می‌برند دیده‌وران

Ба андалеби гулӯӣ дарида ме монад

به عندلیب گلوی دریده می‌ماند

зи бас ки обилаи дили зи ҳам наме гусалад

ز بس که آبله دل ز هم نمی‌گسلد

Нафас ба ришта гавҳар кашида ме монад

نفس به رشته گوهر کشیده می‌ماند

Сухани шинос агар дар ҷаҳон буд соиб

سخن‌شناس اگر در جهان بود صائب

Марои кадоми ғазал аз қасида ме монад

مرا کدام غزل از قصیده می‌ماند

Ҷавоби он ғазаласт ин ки гуфт орифи рӯм

جواب آن غزل است این که گفت عارف روم

Хазон ба гӯна ҳиҷрон кашида ме монад

خزان به گونه هجران کشیده می‌ماند