Агар озода Эй бигзор асбоби таҷаммул ро

اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل را

Ки бебаррагӣ ба сомон мекунад кори таваккул ро

که بی برگی به سامان می کند کار توکل را

зи ҷамъияти дили сад пораи ошиқ хатар дорад

ز جمعیت دل صد پاره عاشق خطر دارد

Камар бастани барад аз боғи беруни дастаи гул ро

کمر بستن برد از باغ بیرون دسته گل را

Нафас дар суҳбат бенисбат аз ман барнаме ояд

نفس در صحبت بی نسبت از من برنمی آید

Ҳузур зоғ бошад серумаи овози булбул ро

حضور زاغ باشد سرمه آواز بلبل را

Маро тарсанд аз теғи тағофули ёр , азин ғофил

مرا ترساند از تیغ تغافل یار، ازین غافل

Ки сабр ман кунад дандонаи шамшери тағофул ро

که صبر من کند دندانه شمشیر تغافل را

Чунон аз шарми зулфаш об шуд дар чашмаҳо сунбул

چنان از شرم زلفش آب شد در چشمه ها سنبل

Ки натавон имтиёз аз мавҷ кардани зулфи сунбул ро

که نتوان امتیاز از موج کردن زلف سنبل را

Тавозуъи пешаи худ сохтам бо хасм , то дидам

تواضع پیشه خود ساختم با خصم، تا دیدم

Ки шуд сайлоби хоки роҳ бо қади ду то пул ро

که شد سیلاب خاک راه با قد دو تا پل را

Чунон каз теғи худ кӯҳи гарон бар худ наме ларзад

چنان کز تیغ خود کوه گران بر خود نمی لرزد

Насозад музтариби ҷаври фалаки аҳли таҳаммул ро

نسازد مضطرب جور فلک اهل تحمل را

Надорад ҳасани пинҳони ҳеҷ розии соиб аз ошиқ

ندارد حسن پنهان هیچ رازی صائب از عاشق

Ки дорад булбул аз бар сар ба сари маҷмӯъаи гул ро

که دارد بلبل از بر سر به سر مجموعه گل را