Ба дунёи сохтам машғӯли чашми равшани дил ро

به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل را

Ба ин як мушти гул масдӯд кардам равзани дил ро

به این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را

Надонистам ки хоҳад рафт чандини хор дар поем

ندانستم که خواهد رفت چندین خار در پایم

Шикастам бесабаб дар хирқаи тани сӯзани дил ро

شکستم بی سبب در خرقه تن سوزن دل را

Фиреб ҷисм хӯрдам , киштем дар гул нишаст охир

فریب جسم خوردم، کشتیم در گل نشست آخر

намемондам ба ҷо , гар мегирифтам домани дил ро

نمی ماندم به جا، گر می گرفتم دامن دل را

Марогар ҳизум дӯзах кунад афсӯс , ҷо дорад

مرا گر هیزم دوزخ کند افسوس، جا دارد

Ки бебарг аз самар кардам ниҳоли эмини дил ро

که بی برگ از ثمر کردم نهال ایمن دل را

Дилӣ аз санги хоро , гӯшӣ аз оҳан ба даст овар

دلی از سنگ خارا، گوشی از آهن به دست آور

Ки бо ин гӯш ва дил натавон шунидани шевани дил ро

که با این گوش و دل نتوان شنیدن شیون دل را

Надонистам ки хоҳад шуд сияҳи олам ба чашми ман

ندانستم که خواهد شد سیه عالم به چشم من

Абас бар бод додам накҳати пероҳани дил ро

عبث بر باد دادم نکهت پیراهن دل را

Ҳаёти ҷовдонӣ аз худо чун Хизр ме хоҳам

حیات جاودانی از خدا چون خضر می خواهم

Ки пок аз сабзаи бегонаи созами гулшани дил ро

که پاک از سبزه بیگانه سازم گلشن دل را

Хирадро шҳпри парвоз аз ратл гарон бошад

خرد را شهپر پرواز از رطل گران باشد

Нагирад кӯҳи ғами домон аз худ рафтани дил ро

نگیرد کوه غم دامان از خود رفتن دل را

намешуд хушк чун дасти бахилони пардаи чашмат

نمی شد خشک چون دست بخیلان پرده چشمت

Агар медид як бори офтоби равшани дил ро

اگر می دید یک بار آفتاب روشن دل را

Нзрпрдоз шуд чун серумаи мағзи устихони ман

نظرپرداز شد چون سرمه مغز استخوان من

Ба оҳи оташин то нарм кардам оҳани дил ро

به آه آتشین تا نرم کردم آهن دل را

зи оташи талъатони боғу баҳории доштами соиб

ز آتش طلعتان باغ و بهاری داشتم صائب

Надидам рӯзи хуш то сард кардам гулхани дил ро

ندیدم روز خوش تا سرد کردم گلخن دل را