Чаҳ дидааст дар он оташини изори сапанд

چه دیده است در آن آتشین عذار سپند

Ки бе мулоҳизаи ҷонро кунад нисори сапанд

که بی ملاحظه جان را کند نثار سپند

Ситора сӯхтагон эминанд аз дӯзах

ستاره سوختگان ایمنند از دوزخ

Насухтааст ба ҳеҷ оташии дубори сапанд

نسوخته است به هیچ آتشی دوبار سپند

зи ҳайрати ту шарари пой дар ҳино дорад

ز حیرت تو شرر پای در حنا دارد

Ба маҷлиси ту чаҳ шухии барад ба кори сапанд

به مجلس تو چه شوخی برد به کار سپند

зи бими дидаи бад то ба ҳашар май равед

ز بیم دیده بد تا به حشر می روید

Шаҳиди ишқи туро аз сари мазори сапанд

شهید عشق ترا از سر مزار سپند

зи биқрории ошиқ чаҳ кор ме ояд

ز بیقراری عاشق چه کار می آید

Ба маҳфилӣ ки буд пой дарнигор сапанд

به محفلی که بود پای در نگار سپند

зи қурби шуъла фиғон мекунад чаҳ хоҳад кард

ز قرب شعله فغان می کند چه خواهد کرد

Агар ба сӯхта ҷонӣ шавад дучори сапанд

اگر به سوخته جانی شود دچار سپند

Гиреҳ з ҳастӣ мавҳуми хеш то нагушӯд

گره ز هستی موهوم خویش تا نگشود

зи васл шуъла нигарадед кокмори сапанд

ز وصل شعله نگردید کاکمار سپند

Марои умеди саломати зи оташин рӯе аст

مرا امید سلامت ز آتشین رویی است

Ки май баради зи сувидои дил ба кори сапанд

که می برد ز سویدای دل به کار سپند

Ки барфурӯхт рухи азмӣ ки май шикасти имшаб

که برفروخت رخ ازمی که می شکست امشب

Кулоҳи гӯша ба гардуни ситораи вори сапанд

کلاه گوشه به گردون ستاره وار سپند

намерасад ба айёри дили рамидаи мо

نمی رسد به عیار دل رمیده ما

Агар чаҳ ҳаст ба битоқтии савори сапанд

اگر چه هست به بیطاقتی سوار سپند

Фидои ишқи шӯ эй дил то гузашт аз сар

فدای عشق شو ای دل تا گذشت از سر

з шуъла ёфт пари ваболи зарнигори сапанд

ز شعله یافت پر وبال زرنگار سپند

Ба нолае дили худро зи дард холӣ кард

به ناله ای دل خود را ز درد خالی کرد

Миён сӯхтагон шуд сабки айёри сапанд

میان سوختگان شد سبک عیار سپند

Кашид пардаи зи асрори ишқи нолаи мо

کشید پرده ز اسرار عشق ناله ما

Фиканд бахяи оташ ба рӯй кори сапанд

فکند بخیه آتش به روی کار سپند

Нишаст ва хост ба ошиқ ки медиҳад таълим

نشست و خاست به عاشق که می دهد تعلیم

Агар набошад дар базми оннигор сапанд

اگر نباشد در بزم آن نگار سپند

Чаҳ ҷои нолаи густохи мо буд соиб

چه جای ناله گستاخ ما بود صائب

Ба маҳфилӣ ки хамӯшӣ кунад шиори сапанд

به محفلی که خموشی کند شعار سپند