Фусурдагон ки тилисм вуҷӯд нашикастанд

فسردگان که طلسم وجود نشکستند

Азин чаҳ суд ки чун каф ба баҳр пайвастанд

ازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

зи ҷӯш бехабарӣ кардаем худро гум

ز جوش بی‌خبری کرده‌ایم خود را گم

Вагарнаи тӯшаи мо бар миёни мо бастанд

وگرنه توشهٔ ما بر میان ما بستند

Чаҳ бодаи шавқи ту дар соғари шаҳидони рехт

چه باده شوق تو در ساغر شهیدان ریخت

Ки дар замин чу хам май з ҷӯш нанишастанд

که در زمین چو خُم مِی ز جوش ننشستند

Ҳануз доираи чарх буд бе паргор

هنوز دایرهٔ چرخ بود بی‌پرگار

Ки тавқи ишқи туро бар гулӯии мо бастанд

که طوق عشق تو را بر گلوی ما بستند

Хуши он гуруҳ ки бардоштанд бори ҷаҳон

خوش آن گروه که برداشتند بار جهان

Вази ин муҳӣт , дили як ҳубоб нашикастанд

وز این محیط، دلِ یک حباب نشکستند

Сабки равон ки фишонданд доман аз олам

سبک‌روان که فشاندند دامن از عالم

зи доругири хаси вхори орзӯи растанад

ز داروگیر خس‌وخارِ آرزو رستند

зи оби баҳри ҷудои ҳубобҳоро нест

ز آب بحر جدایی حباب‌ها را نیست

Чаҳ шуд ду рӯзӣ агар бод дар гиреҳи бастанд

چه شد دو روزی اگر باد در گره بستند

Мсози барги иқомат ки мардуми озод

مساز برگ اقامت که مردم آزاد

Дарин риёзи зи пои ҳам чу сарв нанишастанд

درین ریاض ز پا هم‌چو سرو ننشستند

Ҷамоатӣ ки муҷаррад шуданд ҳам чу алиф

جماعتی که مجرد شدند هم‌چو الف

Чу тири оҳи з на ҷавшани фалаки ҷустанд

چو تیرِ آه ز نُه جوشن فلک جستند

Гумони барӣ ки зи ҷанг паланг ме оянд

گمان بری که ز جنگ پلنگ می‌آیند

зи бас ки мардуми олам ба рӯй ҳам ҷустанд

ز بس که مردم عالم به روی هم جستند

Ҷамоатӣ ки дар ин ҷои нафас шимурда заданд

جماعتی که در این‌جا نفس شمرده زدند

Дар он ҷаҳони зи ҳисоби вктоби ворстнд

در آن جهان ز حساب‌وکتاب وارستند

зи инфеъоли сар аз хонаи барнамеи оранд

ز انفعالْ سَر از خانه برنمی‌آرند

Дарин баҳори гуруҳе ки тавба нашикастанд

درین بهار گروهی که توبه نشکستند

Ҷамоатӣ ки ба афтодагон напардозанд

جماعتی که به افتادگان نپردازند

Агар ба арши бароянди ҳам чунон пастанд

اگر به عرش برآیند هم‌چنان پستند

Макун маломати ушшоқ бехабар кин қавм

مکن ملامت عشاقِ بی‌خبر کاین قوم

зи худ неанд агар нестанд агар ҳастанд

ز خود نی‌اند اگر نیستند اگر هستند

зи ошнои мардум канора кун соиб

ز آشنایی مردم کناره کن صائب

Ки аз сиёҳии дили бештари сияҳ маст анд

که از سیاهی دلْ بیشتر سیه‌مست‌اند