Хуши он касон ки дрдли брорзўи бастанд

خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند

Ба ашки талхи раҳи луқма бар гулӯи бастанд

به اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند

Ба нақди ҷинат дар баста ёфтанд ӣнҷо

به نقد جنت در بسته یافتند اینجا

Ба рӯй халқи гуруҳе ки дар фурӯбастанд

به روی خلق گروهی که در فروبستند

Ба чораи дардисар худ мабар ки аз сандал

به چاره دردسر خود مبر که از صندل

Ба чӯб , дасти табибони чораи ҷӯи бастанд

به چوب، دست طبیبان چاره جو بستند

Куҷо ба субҳи умед намак шавад бедор

کجا به صبح امید نمک شود بیدار

Ба захми ҳарки дар файз аз рФўбстнд

به زخم هرکه در فیض از رفوبستند

Нажоди гавҳари ман аз муҳӣт бирнгӣ аст

نژاد گوهر من از محیط بیرنگی است

Маро ба зӯр чу шабнам ба ранги вбўи бастанд

مرا به زور چو شبنم به رنگ وبو بستند

Куҷо расанд ба дарёи фусурдаи табъоне

کجا رسند به دریا فسرده طبعانی

Ки оби мурдаи худ дар ҳзорҷўбстнд

که آب مرده خود در هزارجوبستند

Шудам ғубор ва чу қамарии ҳамон гирифторам

شدم غبار و چو قمری همان گرفتارم

Чаҳ рӯз буд марои тавқ бар гулӯи бастанд

چه روز بود مرا طوق بر گلو بستند

Шароби ноб буд ризқи хоксороне

شراب ناب بود رزق خاکسارانی

Ки пеши хами даҳани худзи гуфтугӯи бастанд

که پیش خم دهن خودز گفتگو بستند

зи боғи хулд самар мехуранд бе миннат

ز باغ خلد ثمر می خورند بی منت

Ба пои нахли худонон ки обрӯи бастанд

به پای نخل خودآنان که آبرو بستند

Агар ба неъмати алвони туро хамаш карданд

اگر به نعمت الوان ترا خمش کردند

Маро ба гиряи хунини раҳи гулӯи бастанд

مرا به گریه خونین ره گلو بستند

Чу санги чошнӣ пухтагӣ наме ёбад

چو سنگ چاشنی پختگی نمی یابد

Дилӣ ки бар самари хоми орзӯи бастанд

دلی که بر ثمر خام آرزو بستند

Ҷамоатӣ ки надоданд дил ба нолаи мо

جماعتی که ندادند دل به ناله ما

Ба хонаи дили худ роҳ рафт врўи бастанд

به خانه دل خود راه رفت ورو بستند

Ба зер хок намонанд раҳнавардоне

به زیر خاک نمانند رهنوردانی

Ки доманӣ ба миёни баҳри ҷустуҷӯи бастанд

که دامنی به میان بهر جستجو بستند

Хамӯш бош назар кун ба тӯтӣони соиб

خموش باش نظر کن به طوطیان صائب

Ки ҷузи қафас чаҳ таматтуъи зи гуфтугӯи бастанд

که جز قفس چه تمتع ز گفتگو بستند