Чу ҳалқа бар дар дили шавқ Исфаҳон бузанд

چو حلقه بر در دل شوق اصفهان بزند

Сиришк бар сафи мижгон хўнчкон бузанд

سرشک بر صف مژگان خونچکان بزند

Фиғон ки булбули масти марои кашокаши дом

فغان که بلبل مست مرا کشاکش دام

Наҳашт як нафаси хуш ба гулистон бузанд

نهشت یک نفس خوش به گلستان بزند

Ҳароми боди барони сангдили сросрбоғ

حرام باد برآن سنگدل سراسرباغ

Ки захм хор хӯрд гул ба боғбон бузанд

که زخم خار خورد گل به باغبان بزند

Чамани тарозии бод сабо шавад маълум

چمن طرازی باد صبا شود معلوم

Дўрўз хор хӯрд гул ба боғбон бузанд

دوروز خار خورد گل به باغبان بزند

зи ҳарфи душманӣ рӯзгор ме ояд

ز حرف دشمنی روزگار می آید

Ки санги серума ба минқор тӯтӣон бузанд

که سنگ سرمه به منقار طوطیان بزند

Канори субҳи зи хӯни шафақ лаболаб шуд

کنار صبح ز خون شفق لبالب شد

Сазои он ки дами хуши дарин ҷаҳон бузанд

سزای آن که دم خوش درین جهان بزند

Маро рухӣаст ки чун офтоби зрдхзон

مرا رخی است که چون آفتاب زردخزان

Ҳазор хандаи рангин ба заъфарон бузанд

هزار خنده رنگین به زعفران بزند

Ба шх камоне худ моҳ ид ме нозад

به شخ کمانی خود ماه عید می نازد

Бигӯ ба ғамза ки зӯрӣ бар ин камон бузанд

بگو به غمزه که زوری بر این کمان بزند

Забони шуъла ба хошок ме тавон баст

زبان شعله به خاشاک می توان بست

Касе ки меҳри марои барсар забон бузанд

کسی که مهر مرا برسر زبان بزند

Ба ҳарфи талхи лаби хўднмикнми ширин

به حرف تلخ لب خودنمیکنم شیرین

Агар чу ғунчаи марои бод бар даҳон бузанд

اگر چو غنچه مرا باد بر دهان بزند

Бигир дасти маро эй каманди ҷазбаи ток

بگیر دست مرا ای کمند جذبه تاک

Май дўотшаҳ чанд оташам ба ҷон бузанд

می دوآتشه چند آتشم به جان بزند

Наме занами гиреҳи интиқом бар абрӯ

نمی زنم گره انتقام بر ابرو

Агар ба дидаи ман хасм сдснон бузанд

اگر به دیده من خصم صدسنان بزند

Чаҳ давлатӣаст ки соиби зи ҳинди баргардад

چه دولتی است که صائب ز هند برگردد

Саросарии ду ба бозор Исфаҳон бузанд

سراسری دو به بازار اصفهان بزند