Дилӣ ки оташ рӯй тўош кабоб кунад

دلی که آتش روی تواش کباب کند

зи ашки шодии худмастӣ шароб кунад

ز اشک شادی خودمستی شراب کند

Фиғон ки бода мрдоФкнӣ наме ёбам

فغان که باده مردافکنی نمی یابم

Ки чашми шӯхи ту бирҳмро ба хоб кунад

که چشم شوخ تو بیرحم را به خواب کند

Ту чун дар ойӣнаи бинии аҷаб тамошое аст

تو چون در آیینه بینی عجب تماشایی است

Ки офтоби тамошоӣ офтоб кунад

که آفتاب تماشای آفتاب کند

Сазои марҳами кофури сард Меҳрон аст

سزای مرهم کافور سرد مهران است

Ҷароҳатӣ ки шикояти зи машк ноб кунад

جراحتی که شکایت ز مشک ناب کند

Ба ҳарфи талхи марои мушфиқӣ ки тавба диҳад

به حرف تلخ مرا مشفقی که توبه دهد

Алоҷи бихўдии булбул аз гулоб кунад

علاج بیخودی بلبل از گلاب کند

Назари зи тозаи хатон духтан ба он монад

نظر ز تازه خطان دوختن به آن ماند

Ки дар баҳор касе тавба аз шароб кунад

که در بهار کسی توبه از شراب کند

Аз он ду зулфи тўзонўии хеш таҳ карда аст

از آن دو زلف توزانوی خویش ته کرده است

Ки пеши мӯии миёни машқи печ втоб кунад

که پیش موی میان مشق پیچ وتاب کند

зи гирди раҳзани сад корвон ҳуш шавад

ز گرد رهزن صد کاروان هوش شود

Дилӣ ки гардиши чашми тўош хароб кунад

دلی که گردش چشم تواش خراب کند

Суроғ қибла кунад дар ҳарами сабки ақлӣ

سراغ قبله کند در حرم سبک عقلی

Ки ҷои бӯсаи з рӯй ту интихоб кунад

که جای بوسه ز روی تو انتخاب کند

Ҳадиси тавба раҳо кун ки ғифлати соиб

حدیث توبه رها کن که غفلت صائب

Азон гузашта ки андеша савоб кунад

ازان گذشته که اندیشه صواب کند