зи арбоб таҷарруд нест бар дили бори олам ро

ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم را

Сбкрўҳии фузун аз ҳамли исои гашти Марям ро

سبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را

Биҳишти ҷовдони хоҳӣ , ба дил хӯрдан қаноат кун

بهشت جاودان خواهی، به دل خوردن قناعت کن

Ки ҳирси дона дар доми балои андохти одам ро

که حرص دانه در دام بلا انداخت آدم را

Агар аз дасти эҳсони марҳами дилҳо наме гардӣ

اگر از دست احسان مرهم دل ها نمی گردی

Ба халқ аз худ тасаллии дори бории аҳли олам ро

به خلق از خود تسلی دار باری اهل عالم را

Накӯи номии бузургонро ба паргор аз асар монад

نکو نامی بزرگان را به پرگار از اثر ماند

зи файзи ҷом , зикри хайр дар даврон буд ҷам ро

ز فیض جام، ذکر خیر در دوران بود جم را

Мубин дар сари фарозии ҳеҷ хурдиро ба чашм кам

مبین در سر فرازی هیچ خردی را به چشم کم

Ки ҷо дар дида худ медиҳад хуршеди шабнам ро

که جا در دیده خود می دهد خورشید شبنم را

Буд даҳ рӯзи солии мавсими ин донаи афшонӣ

بود ده روز سالی موسم این دانه افشانی

з ғифлат магзарон бе гиряи айёми муҳаррам ро

ز غفلت مگذران بی گریه ایام محرم را

Маро бар хушки мағзиҳои зоҳид гиря ме ояд

مرا بر خشک مغزی های زاهد گریه می آید

Ба ғайр аз ашк ҳасрат нест бории нахли мотам ро

به غیر از اشک حسرت نیست باری نخل ماتم را

Ҳилоли ънбринӣ каз биногваши ту толеъ шуд

هلال عنبرینی کز بناگوش تو طالع شد

Сияҳ созад ба чашми меҳри ъолмтоб , олам ро

سیه سازد به چشم مهر عالمتاب، عالم را

зи ҳарф рост меояд ба роҳи рости бади гавҳар

ز حرف راست می آید به راه راست بد گوهر

Ливои фатҳ агар аз теғи берун май баради хам ро

لوای فتح اگر از تیغ بیرون می برد خم را

Ба андаки фурсатӣ аз сифлаи рӯ гардон шавад давлат

به اندک فرصتی از سفله رو گردان شود دولت

Ки бошад наъл дар оташ ба дасти деви хотам ро

که باشد نعل در آتش به دست دیو خاتم را

Қазои рӯза зон бошад гарон бар хотири мардум

قضای روزه زان باشد گران بر خاطر مردم

Ки душвораст танҳо бар гирифтани бори олам ро

که دشوارست تنها بر گرفتن بار عالم را

Надорад гиряи ман обрӯеи пеш ӯ соиб

ندارد گریه من آبرویی پیش او صائب

Вагарнаи гул ба доман медиҳад ҷои ашки шабнам ро

وگرنه گل به دامن می دهد جا اشک شبنم را