Аҷал чаҳ кор ба ҷонҳои бо камол кунад

اجل چه کار به جانهای با کمال کند

Чаро мулоҳизаи хуршед аз завол кунад

چرا ملاحظه خورشید از زوال کند

з гул бурид чу шабнам ба офтоб расед

ز گل برید چو شبنم به آفتاب رسید

Дигар чаро касе андеша мол кунад

دگر چرا کسی اندیشه مآل کند

Ҷузи ин ки рахнаи озодяши фурӯбандад

جز این که رخنه آزادیش فروبندد

Қафас чаҳ раҳм ба мурғи шикаста бол кунад

قفس چه رحم به مرغ شکسته بال کند

Шудааст оми чунон ҳирс дар ғании вФқир

شده است عام چنان حرص در غنی وفقیر

Ки баҳр бо ҳамаи гавҳар ба каф савол кунад

که بحر با همه گوهر به کف سؤال کند

Чаҳор фасл баҳораст андалебӣ ро

چهار فصل بهارست عندلیبی را

Ки барги айши саранҷоми зер бол кунад

که برگ عیش سرانجام زیر بال کند

Чаҳ ҳосиласт зи умри дарози нодон ро

چه حاصل است ز عمر دراز نادان را

Сиёсатӣаст ки каркаси ҳазор сол кунад

سیاستی است که کرکس هزار سال کند

Гулӣ ки масти даройад ба боғ май бояд

گلی که مست درآید به باغ می باید

Ки хӯни худ ба тмошоиён ҳалол кунад

که خون خود به تماشاییان حلال کند

Шикоят аз фалак бевуҷӯд мардӣ нест

شکایت از فلک بی وجود مردی نیست

Чаро ба сояи худ одамӣ ҷидол кунад

چرا به سایه خود آدمی جدال کند

Зуҳӯри дӯзах азон шуд ки осӣ бе шарм

ظهور دوزخ ازان شد که عاصی بی شرم

Таҳияи арақии баҳр инфеъол кунад

تهیه عرقی بحر انفعال کند

зи парда пӯш кунад илтимоси пардаи дарӣ

ز پرده پوش کند التماس پرده دری

Касе ки кашфи таваққуъи зи аҳл ҳол кунад

کسی که کشف توقع ز اهل حال کند

Нашуд з ишқ шавад чарби нарми зоҳиди хушк

نشد ز عشق شود چرب نرم زاهد خشک

Шароби лаъл чаҳ таъсир дар суфол кунад

شراب لعل چه تأثیر در سفال کند

Таъаммули оинаи пардози фикр нософ аст

تأمل آینه پرداز فکر ناصاف است

Стодни об гул олудро зулол кунад

ستادن آب گل آلود را زلال کند

Хушо касе ки чу соиби зи соҳибони сухан

خوشا کسی که چو صائب ز صاحبان سخن

Татаббуъи сухани мирзо ҷалол кунад

تتبع سخن میرزا جلال کند