Маро ҳамеша дил аз васл ёр ме шаканд

مرا همیشه دل از وصل یار می شکند

Сабуии ман ба лаб ҷӯйбор ме шаканд

سبوی من به لب جویبار می شکند

Чаҳ нисбатаст ба Фарҳоди ҷони сахти маро

چه نسبت است به فرهاد جان سخت مرا

Ки дарди ман камар кӯҳсор ме шаканд

که درد من کمر کوهسار می شکند

Мадаи миёни балоро дарин муҳӣт аз даст

مده میان بلا را درین محیط از دست

Ки чун сафина равад бар канор ме шаканд

که چون سفینه رود بر کنار می شکند

Ба ваъдаи гул бехор ӯ Марв аз роҳ

به وعده گل بی خار او مرو از راه

Ки хор дар ҷигари интизор май кашанд

که خار در جگر انتظار می کشند

Чу беди қомат ман шуд дўтои з бе самарӣ

چو بید قامت من شد دوتا ز بی ثمری

Агар зи ҷӯши самар шохсор ме шаканд

اگر ز جوش ثمر شاخسار می شکند

Ба даври хати лаби лаъл ту шуд хроботӣ

به دور خط لب لعل تو شد خراباتی

Чаҳ тавбаҳо ки ба фасл баҳор ме шаканд

چه توبه ها که به فصل بهار می شکند

намехаранд матоъӣ ки нашкананд ӯ ро

نمی خرند متاعی که نشکنند او را

Ним ғамин ки маро рӯзгор ме шаканд

نیم غمین که مرا روزگار می شکند

зи трктоз фалак эминанд тираи дилон

ز ترکتاز فلک ایمنند تیره دلان

Ки зангии оина беғубор ме шикананд

که زنگی آینه بی غبار می شکنند

Чунон зи гардиши он чашми сархушами соиб

چنان ز گردش آن چشم سرخوشم صائب

Ки аз мушоҳидаи ман хумор ме шаканд

که از مشاهده من خمار می شکند