Ба ҷӯш оварад боди навбаҳорони хӯни олам ро

به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را

Агар чун ғунча аз аҳли дилӣ , дарёб ин дам ро

اگر چون غنچه از اهل دلی، دریاب این دم را

Висол аз талхкомии ошиқонро барнамеи орад

وصال از تلخکامی عاشقان را برنمی آرد

Ки қурб каъба натавонист ширин кард замзам ро

که قرب کعبه نتوانست شیرین کرد زمزم را

Касе ангушт бар ҳарфи ақиқ сода нагузорад

کسی انگشت بر حرف عقیق ساده نگذارد

Сияҳи рӯе буд аз раҳгузори нақш , хотам ро

سیه رویی بود از رهگذار نقش، خاتم را

Биҳиштӣ шуд марои назораи он рӯй гандуми гаван

بهشتی شد مرا نظاره آن روی گندم گون

Агар гандуми буруни андохт аз фирдавси одам ро

اگر گندم برون انداخت از فردوس آدم را

Надорад ҳосилии сомони ъушрат дар куҳансолӣ

ندارد حاصلی سامان عشرت در کهنسالی

Ки натавонади нишоти иди барад аз моҳи нави хам ро

که نتواند نشاط عید برد از ماه نو خم را

Ҳиҷоби дида равшан намегардад тани осонӣ

حجاب دیده روشن نمی گردد تن آسانی

Насозад бистари гули ғофил аз хуршеди шабнам ро

نسازد بستر گل غافل از خورشید شبنم را

Наме орад ба дарё рӯй , тӯфони дида аз соҳил

نمی آرد به دریا روی، طوفان دیده از ساحل

Нагардад ёди давлат дар дили иброҳӣми адҳам ро

نگردد یاد دولت در دل ابراهیم ادهم را

Ба хӯни халқ азон ташнааст доими чархи миное

به خون خلق ازان تشنه است دایم چرخ مینایی

Ки сарсабзии зи об чашм бошад нахли мотам ро

که سرسبزی ز آب چشم باشد نخل ماتم را

Бахилонро ба оҳии резад аз ҳам силки ҷамъият

بخیلان را به آهی ریزد از هم سلک جمعیت

Парешон мекунад андаки насимии абр бенам ро

پریشان می کند اندک نسیمی ابر بی نم را

Гувоҳ аз хона бошад ғунча нашукуфтаро соиб

گواه از خانه باشد غنچه نشکفته را صائب

Ба шоҳид нест ҳоҷат , рӯй шарм олуд Марям ро

به شاهد نیست حاجت، روی شرم آلود مریم را