Мсўз эй сангдил аз интизор май кабобам ро

مسوز ای سنگدل از انتظار می کبابم را

Ба дард бода кун таъмири аҳволи харобам ро

به درد باده کن تعمیر احوال خرابم را

Адаби парвардаи ишқам , наёяд хирагӣ аз ман

ادب پرورده عشقم، نیاید خیرگی از من

Насузад оташ май пардаи шарму ҳиҷобам ро

نسوزد آتش می پرده شرم و حجابم را

Азон чун мӯии оташи дидаи як дам нест оромам

ازان چون موی آتش دیده یک دم نیست آرامم

Ки оташ талъатон доранд набзи печу тобам ро

که آتش طلعتان دارند نبض پیچ و تابم را

намешуд шабнами ман харҷи домони гулу насрин

نمی شد شبنم من خرج دامان گل و نسرین

Агар як зарра дар дили меҳр май буд офтобам ро

اگر یک ذره در دل مهر می بود آفتابم را

Ба домони қиёмат пок натавон кард хӯни ман

به دامان قیامت پاک نتوان کرد خون من

Ҳамин ҷо пок кун эй сангдил бо худ ҳисобам ро

همین جا پاک کن ای سنگدل با خود حسابم را

Ҳамон аз шӯхи чашмӣ сар барорам аз гиребонаш

همان از شوخ چشمی سر برآرم از گریبانش

Агар садбори дарёи бишиканад бар ҳам ҳубобам ро

اگر صدبار دریا بشکند بر هم حبابم را

Нигарадед аз ҷаҳон бенамак , шурии марои ҳосил

نگردید از جهان بی نمک، شوری مرا حاصل

Магари шӯри қиёмати хуш намак созад кабобам ро

مگر شور قیامت خوش نمک سازد کبابم را

Гуворо мешавад чун май ба комами талхии ғурбат

گوارا می شود چون می به کامم تلخی غربت

Гар он гули перҳан бар перҳани пошади гулобам ро

گر آن گل پیرهن بر پیرهن پاشد گلابم را

Магари барги хазон дидааст авроқи ҳавоси ман ?

مگر برگ خزان دیده است اوراق حواس من؟

Ки бешероза месозад дами сардии китобам ро

که بی شیرازه می سازد دم سردی کتابم را

Чу моҳи нави сар аз пои тавозуъ бар наме дорам

چو ماه نو سر از پای تواضع بر نمی دارم

Агар бо он бузургӣ осмон гирад рикобам ро

اگر با آن بزرگی آسمان گیرد رکابم را

Маро аз номау пайғоми соиб дил наёсоед

مرا از نامه و پیغام صائب دل نیاساید

Ба ҳарф ва савт натавон дод таскини изтиробам ро

به حرف و صوت نتوان داد تسکین اضطرابم را