Макун ёрб гарон дар миннатҳои умри гӯшам ро

مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم را

Сабки зини бори сангини соз бо ин заъфи дӯшам ро

سبک زین بار سنگین ساز با این ضعف دوشم را

Гарон кардан мурувват нест бори нотавонон ро

گران کردن مروت نیست بار ناتوانان را

Ба фазли хештан тахфиф фармо сиқли гӯшам ро

به فضل خویشتن تخفیف فرما ثقل گوشم را

Чу ман аз айби мардуми дидаи борӣки байни бастам

چو من از عیب مردم دیده باریک بین بستم

Ба айби хеш бино кун ду чашми айби пӯшам ро

به عیب خویش بینا کن دو چشم عیب پوشم را

Марои зикри хФӣ талқин кун аз лутфи ниҳони худ

مرا ذکر خفی تلقین کن از لطف نهان خود

Макун бозичаи гуфтор , лабҳои хамӯшам ро

مکن بازیچه گفتار، لبهای خموشم را

Дарин майхона чун хам то тан хокӣаст по бар ҷо

درین میخانه چون خم تا تن خاکی است پا بر جا

Ба коми дили расон ёрб шароби хомҷўшм ро

به کام دل رسان یارب شراب خامجوشم را

зи беҳӯшии Аннани нафас саркаш меравад аз каф

ز بیهوشی عنان نفس سرکش می رود از کف

Магардон зери дасти хоби ғифлат , мағзи ҳушам ро

مگردان زیر دست خواب غفلت، مغز هوشم را

Насиби ҳақи шиносони сози шаҳди гуфтугӯии ман

نصیب حق شناسان ساز شهد گفتگوی من

Магардон ризқи кофари неъматони даҳр , нӯшам ро

مگردان رزق کافر نعمتان دهر، نوشم را

Ҳубобӣ чун кашад бар сари муҳӣти бекарониро ?

حبابی چون کشد بر سر محیط بیکرانی را؟

Ба хӯрд бодаи зарфии даҳ дили хунобаи нӯшам ро

به خورد باده ظرفی ده دل خونابه نوشم را

зи сардиҳои даврон нест соиб бар дилами борӣ

ز سردی های دوران نیست صائب بر دلم باری

На он дегам ки монеъ гардад оби сард , ҷӯшам ро

نه آن دیگم که مانع گردد آب سرد، جوشم را