Макун бебаҳра ёрб аз қабули дили баёнам ро

مکن بی بهره یارب از قبول دل بیانم را

Ба заҳри чашми хубони оби даҳ теғи забонам ро

به زهر چشم خوبان آب ده تیغ زبانم را

Туҳидастӣ надорад бргризи нестӣ дар пай

تهیدستی ندارد برگریز نیستی در پی

Нигаҳи дор аз шабихуни баҳорони гулистонам ро

نگه دار از شبیخون بهاران گلستانم را

Чу тӯтии лавҳи таълимами даҳ аз ойӣнаи рухсорон

چو طوطی لوح تعلیمم ده از آیینه رخساران

Макун чун пистаи сабз аз хомшии теғи забонам ро

مکن چون پسته سبز از خامشی تیغ زبانم را

зи хоки остонати рӯ ба ҳар ҷониб ки май орм

ز خاک آستانت رو به هر جانب که می آرم

Сари зулфи гиреҳгири ту май печади Аннанам ро

سر زلف گرهگیر تو می پیچد عنانم را

Ман он рангини навои мурғам ки дар ҳар гулшанӣ бошам

من آن رنگین نوا مرغم که در هر گلشنی باشم

зи дасти икдгр гулҳо рубойанд ошёнам ро

ز دست یکدگر گلها ربایند آشیانم را

Ту бо ин ноз то дар хилвати оғӯш май ое

تو با این ناز تا در خلوت آغوش می آیی

Тапидан мекунад аз мағзи холии устихонам ро

تپیدن می کند از مغز خالی استخوانم را

( саботи по карам кардӣ , азимати ҳам каромат кун

(ثبات پا کرم کردی، عزیمت هم کرامت کن

Гарон кардӣ рикобамро , сабки гардони Аннанамро )

گران کردی رکابم را، سبک گردان عنانم را)

( сбкрўҳӣ чу боди субҳ дар гулшан наме ояд

(سبکروحی چو باد صبح در گلشن نمی آید

Ки резад дар қадам чун барги гули соиби баёнамро )

که ریزد در قدم چون برگ گل صائب بیانم را)