Назар кун дар тарозуи дории он хуршеди тобон ро

نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان را

Агар дар пила мизон надидӣ моҳи канъон ро

اگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

Ба сими қалби мо кӣ сари фурӯди оради тарозуяш ?

به سیم قلب ما کی سر فرود آرد ترازویش؟

Ки ойин аз матоъи Юсуфӣ бастааст дукон ро

که آیین از متاع یوسفی بسته است دکان را

Ба кӯҳ қоф дорад пушт аз санги тамоми худ

به کوه قاف دارد پشت از سنگ تمام خود

Пари коҳии шуморади пилаи тамкини хубон ро

پر کاهی شمارد پله تمکین خوبان را

зи Юсуфгар чароғи дидаи ёқӯб равшан шуд

ز یوسف گر چراغ دیده یعقوب روشن شد

Чироғон кард рӯй оташин ӯ сафоҳон ро

چراغان کرد روی آتشین او صفاهان را

Замини Исфаҳони кон намак шуд аз шукри хндш

زمین اصفهان کان نمک شد از شکر خندش

Нигаҳ дорад худо аз дидаи шӯри ин намакдон ро

نگه دارد خدا از دیده شور این نمکدان را

зи шабнами домани гули рости чандини доғи расвоӣ

ز شبنم دامن گل راست چندین داغ رسوایی

Ба барги гули чисон нисбат кунам он покдомонро ?

به برگ گل چسان نسبت کنم آن پاکدامان را؟

Тавон то ҳашари буи хӯн шунид аз хоки туркистон

توان تا حشر بوی خون شنید از خاک ترکستان

Ба ҷӯш оварад аз баси лаъл ӯ хӯни Бадахшон ро

به جوش آورد از بس لعل او خون بدخشان را

зи ҳайрати тавқи қамарии дида қурбониён ме шуд

ز حیرت طوق قمری دیده قربانیان می شد

Агар медид вақти ҷилваи он сарви хиромон ро

اگر می دید وقت جلوه آن سرو خرامان را

Лаби ёқӯт ӯ рӯзӣ ки нўхти гашт , донистам

لب یاقوت او روزی که نوخط گشت، دانستم

Ки бо хок сияҳ созад баробари оби ҳайвон ро

که با خاک سیه سازد برابر آب حیوان را

Ба ҷузи инсоф , ҳар чизе ки хоҳӣ дар дукон дорад

به جز انصاف، هر چیزی که خواهی در دکان دارد

Диҳад ёрб худои инсоф , он ғоратгари ҷон ро

دهد یارب خدا انصاف، آن غارتگر جان را

зи рӯйиши гирди хати рӯзӣ ки бар мехост , донистам

ز رویش گرد خط روزی که بر می خاست، دانستم

Ки месозад чароғи Асия , хуршеди тобон ро

که می سازد چراغ آسیا، خورشید تابان را

Лаб мегаван ӯ нагузошт дар офоқи махмурӣ

لب میگون او نگذاشت در آفاق مخموری

Шикасти он чеҳраи гулгуни хумори андалебон ро

شکست آن چهره گلگون خمار عندلیبان را

Чунон гул хор шуд дар аҳд рӯй длгшоӣ ӯ

چنان گل خوار شد در عهد روی دلگشای او

Ки булбул медиҳад бар бод , авроқи гулистон ро

که بلبل می دهد بر باد، اوراق گلستان را

Шавад ҳар зарраи хуршед дигар дар олами афрӯзӣ

شود هر ذره خورشید دگر در عالم افروزی

Агар қисмат кунӣ бар олами он ҳасан ба сомон ро

اگر قسمت کنی بر عالم آن حسن به سامان را

Агар чаҳ писта мегардид дар шукри ниҳони доим

اگر چه پسته می گردید در شکر نهان دایم

Ба хати сабз пинҳон кард он лаби шкрстон ро

به خط سبز پنهان کرد آن لب شکرستان را

Куҷо ояд ба чашми сайр ӯ симу зари олам ?

کجا آید به چشم سیر او سیم و زر عالم؟

Ки мегирад ба ноз аз ъшқбозони хурдаи ҷон ро

که می گیرد به ناز از عشقبازان خرده جان را

Ки дорад аз ғизолони ҳалқаи чашмии чунин соиб

که دارد از غزالان حلقه چشمی چنین صائب

Ки бар гардан гузорад гардиш ӯ тавқ , шерон ро

که بر گردن گذارد گردش او طوق، شیران را