Агар калом на аз осмон фурӯд ояд

اگر کلام نه از آسمان فرود آید

Чаро ба ҳар сухании хома дар суҷуд ояд

چرا به هر سخنی خامه در سجود آید

зи аҳли дили ту ҳамин нақши дидае аз давр

ز اهل دل تو همین نقش دیده ای از دور

Ки рӯзи равшан аз оташ ба чашм дӯд ояд

که روز روشن از آتش به چشم دود آید

Зуҳӯри ишқи зи мо хокёни ғариби мадон

ظهور عشق ز ما خاکیان غریب مدان

Каз абрҳои сияҳи барқ дар вуҷӯд ояд

کز ابرهای سیه برق در وجود آید

Фалаки зи ӯҳдаи ин уқдаҳои сардаргум

فلک ز عهده این عقده های سردرگم

Бурун чигуна ба як нохун кабӯд ояд

برون چگونه به یک ناخن کبود آید

Накард оташи мағрури саҷдаи одам

نکرد آتش مغرور سجده آدم

Куҷо ба сӯхтан мо сараш фурӯд ояд

کجا به سوختن ما سرش فرود آید

Ҷаҳони сифла биҳиштӣаст жожхоён ро

جهان سفله بهشتی است ژاژخایان را

Ба хорўхс чу сади шуъла дар сурӯд ояд

به خاروخس چو سد شعله در سرود آید

Шудӣ дўтои ваҳмон май дуӣ паии дунё

شدی دوتا وهمان می دوی پی دنیا

Нашуд рукӯъи турои навбат қууд ояд

نشد رکوع ترا نوبت قعود آید

Ба нохунӣ ки расонад ба доғи ман гардун

به ناخنی که رساند به داغ من گردون

Ҳазор диҷлаи хӯн аз дил ҳасуд ояд

هزار دجله خون از دل حسود آید

Дили кушодаи ман соиб орамида буд

دل گشاده من صائب آرمیده بود

Дарин хароба агар осмон фурӯд ояд

درین خرابه اگر آسمان فرود آید