Марои таъаҷҷуб аз он пурҳиҷоб ме ояд

مرا تعجب از آن پُرحجاب می‌آید

Ки дар хаёл чаҳ сон бениқоб ме ояд

که در خیال چه‌سان بی‌نقاب می‌آید

зи норасои бахти сиёҳ дар аҷабам

ز نارسایی بخت سیاه در عجبم

Ки чун ба хонаи ман офтоб ме ояд

که چون به خانهٔ من آفتاب می‌آید

Ба ҳарф бе асари мо ки гӯш хоҳад кард ?

به حرف بی‌اثر ما که گوش خواهد کرد؟

зи кӯҳи нолаи мо беҷавоб ме ояд

ز کوه نالهٔ ما بی‌جواب می‌آید

Чу нахли бодия дар домани таваккул , пой

چو نخل بادیه در دامن توکل، پای

Кашидаам ки зи дарё саҳоб ме ояд

کشیده‌ام که ز دریا سحاب می‌آید

Ту аз сиёҳии дили ин чунин гарони ҷонӣ

تو از سیاهی دل این‌چنین گران‌جانی

Даруни хонаи торик хоб ме ояд

درون خانهٔ تاریک خواب می‌آید

Ба чашм оина хоҳад шикасти ҷавҳар , мӯӣ

به چشم آینه خواهد شکست جوهر، موی

Чунин ки хати ту дар печ втоб ме ояд

چنین که خط تو در پیچ‌وتاب می‌آید

Назар ба ҷониби райҳон наметавонам кард

نظر به جانب ریحان نمی‌توانم کرد

Каз он сиёҳи даруни буи хоб ме ояд

کز آن سیاه‌درون بوی خواب می‌آید

зи офтоби абас шиква мекунам соиб

ز آفتاب عبث شکوه می‌کنم صائب

Шаби висол ба чашм ки хоб меояд ?

شب وصال به چشم که خواب می‌آید؟