Ба ҳам печади хати мишкӣни бисоти ҳасани хубон ро

به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان را

Ғубори хати лаб бомаст ин хуршеди тобон ро

غبار خط لب بام است این خورشید تابان را

Дар он фурсат ки нақши хотами иқболи баргардад

در آن فرصت که نقش خاتم اقبال برگردد

Ҳуҷум мӯр созад бар сулаймони танги майдон ро

هجوم مور سازد بر سلیمان تنگ میدان را

Макун дар мади эҳсони кӯтаҳӣ дар рӯзгори хат

مکن در مد احسان کوتهی در روزگار خط

Ки нашутур мекунад хушкии раги абри баҳорон ро

که نشتر می کند خشکی رگ ابر بهاران را

Ғубори хат ӯ гуфтам шавад хоки муроди ман

غبار خط او گفتم شود خاک مراد من

Чаҳ донистам замин пинҳон кунад рухсори ҷононро ?

چه دانستم زمین پنهان کند رخسار جانان را؟

Ба ин дастур агар дил мерибоед он хати мишкӣн

به این دستور اگر دل می رباید آن خط مشکین

Ба як дил мекунад муҳтоҷ , зулфи ънброФшон ро

به یک دل می کند محتاج، زلف عنبرافشان را

Қалам дар панҷа ёқӯт шуд ангушти ҳайронӣ

قلم در پنجه یاقوت شد انگشت حیرانی

Ба даври лаъл ӯ то дид он хат чу райҳон ро

به دور لعل او تا دید آن خط چو ریحان را

Маро чун рӯз , равшан буд аз ҷӯши харидорон

مرا چون روز، روشن بود از جوش خریداران

Ки хоҳад таҳта кард аз хати мишкӣни ҳасани дукон ро

که خواهد تخته کرد از خط مشکین حسن دکان را

Лаби ҷони бахш ӯро нест парво аз ғубори хат

لب جان بخش او را نیست پروا از غبار خط

Ки зулмати нили чашм захм бошад оби ҳайвон ро

که ظلمت نیل چشم زخم باشد آب حیوان را

Дилу динӣ ба кас нагузошт зуннори сари зулфаш

دل و دینی به کس نگذاشت زنار سر زلفش

Магари хат бар сар раҳм оварад он номусулмон ро

مگر خط بر سر رحم آورد آن نامسلمان را

зи тавқи қамарён чун дӯд аз равзан ҳаво гирад

ز طوق قمریان چون دود از روزن هوا گیرد

Агар сарв гулистон бинад он сарви хиромон ро

اگر سرو گلستان بیند آن سرو خرامان را

Магар дорад ҳавои сайри боғи он шохи гули соиб ?

مگر دارد هوای سیر باغ آن شاخ گل صائب؟

Ки гул чун ғунча созад баҳр рафтани ҷамъи домон ро

که گل چون غنچه سازد بهر رفتن جمع دامان را