зи худ бро ки насим баҳор ме ояд

ز خود برآ که نسیم بهار می‌آید

Сбкрўии зи сари кӯҳ ёр ме ояд

سبکروی ز سر کوه یار می‌آید

зи буии хӯни гулу лола метавон дарёфт

ز بوی خون گل و لاله می‌توان دریافت

Ки аз қаламрави он дил шикор ме ояд

که از قلمرو آن دل شکار می‌آید

Раҳаш ба кӯчаи зулфнигор афтода аст

رهش به کوچه زلف نگار افتاده است

Чунин ки боди сабо мшкбор ме ояд

چنین که باد صبا مشکبار می‌آید

Ба ҳркҷо ки равад сабз мекунад чун Хизр

به هرکجا که رود سبز می‌کند چون خضر

Паёми хушкӣ агар зон диёр ме ояд

پیام خشکی اگر زان دیار می‌آید

зи рӯҳи бахшеи боди баҳор маълум аст

ز روح بخشی باد بهار معلوم است

Ки тоза аз бару оғӯш ёр ме ояд

که تازه از بر و آغوش یار می‌آید

зи чашми шабнами гул равшанаст чун хуршед

ز چشم شبنم گل روشن است چون خورشید

Ки аз назораи он глъзор ме ояд

که از نظاره آن گلعذار می‌آید

На лолааст ки сар мезанад баҳор аз хок

نه لاله است که سر می‌زند بهار از خاک

Ки хӯни мо ба замини бӯс ёр ме ояд

که خون ما به زمین‌بوس یار می‌آید

Ки шастааст дарин об рӯй чун гул ро

که شسته است درین آب روی چون گل را

Ки буии хӯни зи лаб ҷӯйбор ме ояд

که بوی خون ز لب جویبار می‌آید

Агар ба кори ҷаҳон ман наомадам соиб

اگر به کار جهان من نیامدم صائب

Калом бе ғарази ман ба кор ме ояд

کلام بی‌غرض من به کار می‌آید