Ба пурсиши ман дар хӯн нишаста ме ояд

به پرسش من در خون نشسته می‌آید

Чароғи тавр ба болин хаста ме ояд

چراغ طور به بالین خسته می‌آید

зи баси шикастагӣ аз сафҳа ҷаҳон шуд маҳв

ز بس شکستگی از صفحه جهان شد محو

Садои дурусти зи ҷом шикаста ме ояд

صدا درست ز جام شکسته می‌آید

Замона сахт нагирад кушодаи рӯйон ро

زمانه سخت نگیرد گشاده‌رویان را

Ҳамеша санг ба дарҳои баста ме ояд

همیشه سنگ به درهای بسته می‌آید

Чигуна чатри ту аз бол булбулон нашавад

چگونه چتر تو از بال بلبلان نشود

Ба пои бӯси ту гули даста даста ме ояд

به پای بوس تو گل دسته‌دسته می‌آید

Чунон зи ғайрати булбули адаб ривоҷ гирифт

چنان ز غیرت بلبل ادب رواج گرفت

Ки боғбон ба чамани чашм баста ме ояд

که باغبان به چمن چشم‌بسته می‌آید

зи рашки ишқ ба маҳтоби бадгумон шуда ам

ز رشک عشق به مهتاب بدگمان شده‌ام

Ки буии дарди зи ранг шикаста ме ояд

که بوی درد ز رنگ شکسته می‌آید

Сабуи зи вартаи ғам май баради марои берун

سبو ز ورطه غم می‌برد مرا بیرون

Кушоди кори ман аз даст баста ме ояд

گشاد کار من از دست‌بسته می‌آید

Ҳалоки мардумии чашм ӯ шавам соиб

هلاک مردمی چشم او شوم صائب

Ки худ хароб ва ба болин хаста ме ояд

که خود خراب و به بالین خسته می‌آید