Хаёл рӯй ту аз дил ба дар наме ояд

خیال روی تو از دل به در نمی‌آید

Ки худпарасти зи ойӣна бар наме ояд

که خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

намекунад дил бе тоби ман нафасро рост

نمی‌کند دل بی‌تاب من نفس را راست

Ниҳоли қомат ӯ то ба бар наме ояд

نهال قامت او تا به بر نمی‌آید

Лаби шикояти ман аз висол баста нашуд

لب شکایت من از وصال بسته نشد

Руфӯии захми зи мӯӣ камар наме ояд

رفوی زخم ز موی کمر نمی‌آید

Чунон зи ҳасан глўсўз шуд ҷаҳони холӣ

چنان ز حسن گلوسوز شد جهان خالی

Ки буии сӯхтагӣ аз ҷигар наме ояд

که بوی سوختگی از جگر نمی‌آید

Дар он ҳарим ки ойӣна талъатӣ бошад

در آن حریم که آیینه‌طلعتی باشد

Нафаси зи мардуми огоҳ барнаме ояд

نفس ز مردم آگاه برنمی‌آید

Азони зи рози хароботи халқ бе хабаранд

ازآن ز راز خرابات خلق بی‌خبرند

Ки бо хабари кас аз онҷо ба дар наме ояд

که با خبر کس از آنجا به در نمی‌آید

Алоҷи танагии роҳи дурушт ҳамворӣ аст

علاج تنگی راه درشت همواری است

Ки пои ришта ба санг аз гуҳар наме ояд

که پای رشته به سنگ از گهر نمی‌آید

Ҷузи ин ки гирди براردи зи хокдони вуҷӯд

جز این که گرد برآرد ز خاکدان وجود

Дили рамида ба кор дигар наме ояд

دل رمیده به کار دگر نمی‌آید

Сухан ба лаб нарасад бе сухани кашии соиб

سخن به لب نرسد بی‌سخن‌کشی صائب

Гуҳар ба пои худ аз баҳр барнаме ояд

گهر به پای خود از بحر برنمی‌آید