Гул аз изори ту чидани з ман наме ояд

گل از عذار تو چیدن ز من نمی آید

Чаҳ ҷой чидан дидани з ман наме ояд

چه جای چیدن دیدن ز من نمی آید

Чу сатҳён ба каф аз баҳри гавҳари қонеъ

چو سطحیان به کف از بحر گوهر قانع

Ба ғӯри ҳасан расӣдани з ман наме ояд

به غور حسن رسیدن ز من نمی آید

Агар з бепрўболӣ ба хоки бандами нақш

اگر ز بی پروبالی به خاک بندم نقش

Ба боли ғайр паридани з ман наме ояд

به بال غیر پریدن ز من نمی آید

Дилами сияҳ чу дили шаб азон буд ки чу субҳ

دلم سیه چو دل شب ازان بود که چو صبح

Нафас шимурда кашӣдан з ман наме ояд

نفس شمرده کشیدن ز من نمی آید

Агар ба теғи марои бндбнд пора кунанд

اگر به تیغ مرا بندبند پاره کنند

зи ёру дӯст баридани з ман наме ояд

ز یار و دوست بریدن ز من نمی آید

Дар оташам ки чу оби гуҳари зи сангдилӣ

در آتشم که چو آب گهر ز سنگدلی

Ба коми ташна чакидани з ман наме ояд

به کام تشنه چکیدن ز من نمی آید

Ман он шикастаи пару боли тоирам чун чашм

من آن شکسته پر و بال طایرم چون چشم

Каз ошиёна паридани з ман наме ояд

کز آشیانه پریدن ز من نمی آید

Назар ба субҳ надорад сиёҳи бахтии ман

نظر به صبح ندارد سیاه بختی من

Алиф ба сина кашӣдан з ман наме ояд

الف به سینه کشیدن ز من نمی آید

Барои сайди магас дар харобаи дунё

برای صید مگس در خرابه دنیا

Чу анкабути тнидни з ман наме ояд

چو عنکبوت تنیدن ز من نمی آید

Ним зи дили сӣҳо каз қалам хӯрам рӯзӣ

نیم ز دل سیها کز قلم خورم روزی

Забон мор макидан з ман наме ояд

زبان مار مکیدن ز من نمی آید

Азон зи коми ҷаҳон остин фишон гузарам

ازان ز کام جهان آستین فشان گذرم

Ки пушти даст гузидани з ман наме ояд

که پشت دست گزیدن ز من نمی آید

Ътиаҳ Эйаст ки чун хор бар сари девор

عطیه ای است که چون خار بر سر دیوار

Ба пои халқ халидани з ман наме ояд

به پای خلق خلیدن ز من نمی آید

Ба истиқомати ман шохи мива дорӣ нест

به استقامت من شاخ میوه داری نیست

Ба зери бори хмидни з ман наме ояд

به زیر بار خمیدن ز من نمی آید

Ғубори хотири об ҳаёт натавон шуд

غبار خاطر آب حیات نتوان شد

Ба зери теғ тапидани з ман наме ояд

به زیر تیغ تپیدن ز من نمی آید

Магар расад ба серуми ёри бихбр варна

مگر رسد به سرم یار بیخبر ورنه

Чу пои хуфта давидани з ман наме ояд

چو پای خفته دویدن ز من نمی آید

Агар чаҳ тухми марои барқи ноумедии сӯхт

اگر چه تخم مرا برق ناامیدی سوخت

Ба ин хушам ки дамӣдани з ман наме ояд

به این خوشم که دمیدن ز من نمی آید

Чу сайл то нкшми баҳрро ба бар соиб

چو سیل تا نکشم بحر را به بر صائب

Аннан шавқ кашӣдан з ман наме ояд

عنان شوق کشیدن ز من نمی آید