зи борон ҷамъ гардад хотири ошуфтаи мисатон ро

ز باران جمع گردد خاطر آشفته مستان را

Раг абрӣ кунад шерозаи ин ҷамъи парешон ро

رگ ابری کند شیرازه این جمع پریشان را

Дили шӯридаро гуфтам хирад аз ишқи бози орад

دل شوریده را گفتم خرد از عشق باز آرد

Надонистам ки пурвой муаллим нест тӯфон ро

ندانستم که پروای معلم نیست طوفان را

Чунон шуд ом дар айёми мо завқи гирифторӣ

چنان شد عام در ایام ما ذوق گرفتاری

Ки озодӣ кунад дилгири атфоли дабистон ро

که آزادی کند دلگیر اطفال دبستان را

Гузаштам аз сари дунёии дун , осӯда гардидам

گذشتم از سر دنیای دون، آسوده گردیدم

Ба сими қалб аз ихвони харидами моҳи канъон ро

به سیم قلب از اخوان خریدم ماه کنعان را

Нагардад ваҳшати дил кам ба зебу зинати дунё

نگردد وحشت دل کم به زیب و زینت دنیا

Насозад нақши Юсуфи дилнишини девори зиндон ро

نسازد نقش یوسف دلنشین دیوار زندان را

Асири ишқи чашм аз рӯй қотил барнаме дорад

اسیر عشق چشم از روی قاتل برنمی دارد

з мардум нест умеди шафоати сайди қурбон ро

ز مردم نیست امید شفاعت صید قربان را

Ба оҳии резад аз ҳам тор ва пуд ҳастӣ золим

به آهی ریزد از هم تار و پود هستی ظالم

Насимӣ мезанад бар икдгри зулфи парешон ро

نسیمی می زند بر یکدگر زلف پریشان را

Нагардад танги халқи ишқ аз бе тобии ошиқ

نگردد تنگ خلق عشق از بی تابی عاشق

Ғуборӣ нест аз реги равон дар дили биёбон ро

غباری نیست از ریگ روان در دل بیابان را

зи машраб ончӣ меояд зи сад лашкар наме ояд

ز مشرب آنچه می آید ز صد لشکر نمی آید

Ба икрнгии тавон тасхир кардани коФрстон ро

به یکرنگی توان تسخیر کردن کافرستان را

Алоҷи сардии айёмро май мекунад соиб

علاج سردی ایام را می می کند صائب

Хушо риндӣ ки дорад ҷамъи асбоби зимистон ро

خوشا رندی که دارد جمع اسباب زمستان را